Als vervolg op zijn boek ‘Vijf olifanten in een porseleinkast’ heeft Willem Ouweneel een nieuw boek geschreven over vijf andere hete hangijzers waarover christenen verdeeld zijn. De schrijver beschrijft deze onderwerpen redelijk objectief, maar ontkomt niet aan een zekere vooringenomenheid.

De hete hangijzers zijn: Israël (is de huidige staat Israël wel of niet een (gedeeltelijke) vervulling van de oudtestamentische profetie); de islam (is de islam een valse, demonische godsdienst of zijn er ook overeenkomsten met het christelijk geloof?); afval van de heiligen (kan een wedergeboren christen wel of niet verloren gaan?); de hel (worden de goddelozen voor eeuwig gepijnigd in de hel, worden ze daar vernietigd of is het verblijf in de hel tijdelijk, totdat ook zij verzoend worden met God?) en tot slot het occultisme (is het occultisme een grote dreiging?).

Doel van de schrijver is dat de aanhangers van deze uiteenlopende visies begrip voor elkaars standpunten krijgen, zodat ze elkaar niet gaan verketteren. De onderlinge verschillen mogen geen belemmering zijn om elkaar van harte te accepteren als broeders en zusters in Christus. Daarom probeert hij zo objectief mogelijk te schrijven en vraagt de lezer te beoordelen of hij daarin geslaagd is.

Emoties

Tot op een bepaalde hoogte is het wel gelukt de diverse visies objectief te beschrijven. Toch bevredigt het mij niet helemaal. In de eerste plaats dreigt door de extreme standpunten tegenover elkaar te zetten toch het gevaar van een karikatuur, waarin niet iedere lezer zich zal herkennen. Ten tweede hebben sommige onderwerpen meer met emoties te maken dan met de vraag hoe je de Bijbel leest. Over de islam wordt in de Bijbel niet gesproken. Hoe je deze godsdienst ziet, hangt ook af van iemands voorgeschiedenis. Zo heeft een syrisch-orthodoxe christen, die als asielzoeker in Nederland verblijft en familieleden heeft die door fanatieke moslims zijn vermoord, waarschijnlijk een minder positieve visie op de islam dan iemand die goed bevriend is met zijn islamitische buren.

Dit gaat ook op voor de positie van Israël. Geen onderwerp roept zoveel emoties op als Israël. Veel Joodse christenen ervaren door hun voorgeschiedenis kritiek op Israël als kritiek op henzelf. Ten derde ontkomt de auteur niet aan een bepaalde vooringenomenheid. Meerdere malen doet hij de oproep om elkaar niet te verketteren, ook niet wat betreft het uitermate gevoelige standpunt rond de alverzoening. Is het daarom verstandig om op pagina 71 met zoveel stelligheid te poneren dat je als christen niet op de PVV kunt stemmen?

Ten vierde wekt het boek de indruk dat het er niet zoveel toe doet wat je gelooft. De waarheid ligt niet altijd in het midden. Sommige leerstellingen, bijvoorbeeld de alverzoeningsleer, zijn mijns inziens onbijbels. Zie je hier niet de invloed van de tijdgeest die oproept om alles maar te accepteren? Ten slotte vraag ik me af of het boek werkelijk de verdeeldheid tussen christenen vermindert. Is het niet veeleer een kwestie van geestelijke groei? Het is kinderen eigen om ruzie te maken. Mag je niet verwachten dat naarmate gelovigen volwassener worden in het geloof, zij geestelijk meer naar elkaar toegroeien?

Vijf nijlpaarden in het kippenhok
Auteur: Willem J. Ouweneel
134 pagina's, prijs: 12,95 euro
Uitgeverij Medema, Heerenveen 2011