Prof. dr. Willem Ouweneel (foto) gaat in het boek ‘Vijf olifanten in een porseleinkast' in op vijf grote onderwerpen waarover christenen vandaag de dag met elkaar van mening verschillen. Onderwerpen die naar zijn mening een obstakel vormen voor eenheid onder de gelovigen. Hij noemt ze de big five, naar analogie van vijf indrukwekkende dieren in de wildparken van Zuid-Afrika. Deze onderwerpen zijn: schepping versus evolutie, homoseksualiteit, de vrouw in het ambt, de Geestesgaven en de waterdoop.

Aan elk onderwerp besteedt Ouweneel een hoofdstuk, dat volgens een vaste structuur is opgebouwd: na de inleiding een puntsgewijze beschrijving van respectievelijk het conservatieve standpunt en het progressieve standpunt, en tot slot een evaluatie. Aan het eind van het boek doet hij een oproep aan de christenen in Nederland om met elkaar in gesprek te blijven en elkaar te (blijven) accepteren. Hoewel Ouweneel probeert zo objectief mogelijk te schrijven, is tussen de regels door wel op te maken waar zijn sympathie ligt. Dat komt onder andere tot uiting doordat hij de aanhangers van de conservatieve opvattingen af en toe onverdraagzaamheid verwijt.

Kort door de bocht

Hoewel ik dit boekje met veel interesse heb gelezen, liet het me toch met een onbevredigend gevoel achter. Ten eerste is de argumentatie soms wel erg kort door de bocht, met name in de hoofdstukken over homoseksualiteit, de vrouw in het ambt en de Geestesgaven. Bijvoorbeeld in het hoofdstuk over het (naar zijn mening) grootste struikelblok, homoseksualiteit, onderscheidt hij onder christenen drie standpunten. Volgens het conservatieve standpunt worden zowel de homoseksuele praxis als de homofiele geaardheid als zondig afgewezen. Binnen het zwak-progressieve standpunt gaat men ervan uit dat de Bijbel slechts over homoseksualiteit spreekt als onderdeel van de heidense cultische riten (1 Kor. 6:10) of in het kader van het gastrecht (Gen. 19). De homoseksuele praxis wordt afgewezen. Mijns inziens valt het niet hard te maken dat alle teksten in de Bijbel over homoseksualiteit uitsluitend over heidense cultische riten en dergelijke gaan.

Het sterk-progressieve standpunt accepteert wel een homoseksuele relatie, als het een duurzame relatie in liefde en trouw betreft. Ouweneel concludeert dan dat de Bijbel niets te zeggen heeft over duurzame seksuele relaties tussen twee mannen. Inderdaad wordt dat niet expliciet in de Bijbel genoemd, maar dat is geen argument. De Bijbel is over seksualiteit juist heel duidelijk: iedere seksuele relatie buiten die van een huwelijksverbond tussen een man en een vrouw is verboden, dus ook een homoseksuele relatie in liefde en trouw. Ouweneel verwijst in dit hoofdstuk opmerkelijk genoeg niet naar de schepping van de man en de vrouw (Gen. 2:24).

Vragen

Voorts bepleit Ouweneel dat we van de andere standpunten dienen te accepteren dat ze ook Bijbels kunnen zijn. Dat roept bij mij vragen op. Doet het er dan helemaal niet meer toe hoe je de Bijbel uitlegt? Bestaat er dus geen absolute waarheid meer? Zijn we al zo door onze (relativerende) niet-christelijke omgeving beïnvloed geraakt, dat er meerdere standpunten naast elkaar kunnen bestaan? Wanneer is er sprake van christelijke eenheid? Begrippen als wedergeboorte en overgave aan God spelen geen rol in dit boek.