'Leeft je vader nog?', vroeg een jaar of wat geleden iemand op een feestje aan de dichter Benno Barnard. Zijn vader stond op enkele meters afstand met iemand te praten. Soms ben je al vergeten voor je sterft. Toch was deze vragensteller geen trouwe krantenlezer. Willem Barnard, die dichtte onder het pseudoniem Guillaume van der Graft, was bepaald nog niet vergeten. Een tijdje wel, maar in 1998 werd hij herontdekt. Tot zijn dood was hij als schrijver en dichter productief. In 2008 verscheen een bundel ‘Notities en overpeinzingen’ onder de prikkelende titel: 'Orthodox of niks'. Maar nu leeft hij niet meer.

Afgelopen zondag overleed hij in zijn woonplaats Utrecht. Op de laatste zondag van het kerkelijk jaar. De zondag van de voleinding. Buiten luidden de klokken ter herdenking van de doden van het afgelopen jaar.

Orthodox of niks

Barnard liet zich niet indelen. Hij noemde zich 'vrijzinnig vrijzinnig'. Daar weet dus niemand weg mee. Hij was ook een twijfelaar. Altijd zette hij je weer aan het denken. Hij deed dat bij voorkeur dichtend. Hij dichtte om zijn ongeloof te boven te komen. En zingen natuurlijk. Zingen noemde hij een verhevigde vorm van spreken. Barnard was de meest productieve medewerker aan het Liedboek voor de kerken en de nieuwe psalmberijming.

In zijn boek 'Orthodox of niks' doet hij een poging om het begrip orthodox te definiëren: 'Orthodox, waar denkt de gemiddelde landgenoot aan bij dat woord? Waarschijnlijk aan Calvijn of aan de paus. Men zoekt het in Staphorst of Rome. Een enkeling weet van Byzantium en de berg Athos, in elk geval gaat het de kant uit van een hecht gefundeerd denkstelsel, compromisloze leerstelligheid, gewetensdwang en/of gewetensnood. Wie zal, tenzij een verkrampte geest, vrijwillig daarvoor kiezen? Ik dus. Maar ik betwijfel dan ook die mening van de gemiddelde landgenoot. Voor mijn besef bestaat orthodoxie uit gehechtheid aan de klassieke liturgie en (ja, dat vooral) toegewijde lectuur van de geschriften, die “wij orthodoxen” samenvattend 'de Schrift' noemen. En nog wel de heilige ook.'

Wreed hedonisme

In 1991 gaf hij een uitgebreid interview aan Vrij Nederland. Daarin stelt hij onder andere de wreedheid van het hedendaags hedonisme aam de kaak. 'Al die reclames van doen waar je zin in hebt. Alles wordt gezien als object, ook de mensen gebruiken elkaar voor genot. Men zuigt elkaar uit op genot. Het leidt tot teleurstelling, wurgende eenzaamheid. De radio-omroepers zeggen altijd: "prettige dag". Ik wacht op een omroeper van de EO die zal zeggen: "Op je knieën, prijs je Schepper."