‘Ruim tien jaar geleden vertelde onze dochter dat ze zich aangetrokken voelde tot vrouwen. Ze was toen achttien jaar en woonde en studeerde in een grote studentenstad. ‘Ik blokkeerde helemaal en wist niet hoe ik moest reageren. Want vanuit de Bijbel wist ik dat een homoseksuele relatie niet Gods bedoeling is.’

Aan het woord is Els Veerman. Ze vertelt hoe zij en haar man Mark geworsteld hebben om hun dochter die voor een homoseksuele relatie koos, los te leren laten en haar in het gebed bij Jezus te brengen. Els en Mark trouwen in 1980 en krijgen al snel twee kinderen. Karin is serieus en leergierig. Dat valt des te meer op, omdat haar jongere broer Heiko gehandicapt is. Ze past zich voortdurend aan het langzamere tempo van haar broer aan. Toch lijkt Karin daar niet onder te lijden. De familie Veerman is een positief christelijk gezin. Met het hele gezin bezoeken ze bijbel- en gezinsconferenties en de kinderen gaan graag naar de zondagsschool. Els: ‘Op zevenjarige leeftijd gaf ze heel oprecht haar ‘hartje aan de Here Jezus’ en blonk ze, ten opzichte van haar klasgenootjes, uit in haar bijbelkennis.’

Het kwam dan ook hard aan toen Karin – ze was toen veertien jaar – vertelde dat ze het geloof even naast zich neer legde, omdat ze er niets mee kon. Els: ‘Dit was de eerste grote schok voor ons. Voor ons was geloven het belangrijkste in het leven. Zo hadden we dat zelf ook meegekregen. Vaak kwamen dan ook de woorden van mijn moeder terug als ze zei: “Het geeft niet wat voor beroep je kiest, als je maar voor Jezus kiest!”

Lesbische gevoelens

De tweede schok volgt vier jaar later, wanneer Karin haar ouders over haar lesbische gevoelens vertelt. Els: ‘Mijn eerste gedachte was: Hoe vertel ik dit mijn eigen ouders en wat zullen ze hier verdriet om hebben! Daarna ging er van alles door me heen: Wat is er fout gegaan, wat heeft ze gemist in haar opvoeding, hadden we dit kunnen voorkomen? Het maakte me heel verward en somber. Ik was ook wel teleurgesteld en heb gezegd dat we niet goed wisten hoe we hiermee om moesten gaan. Mark vond het ook moeilijk, maar hij reageerde minder emotioneel dan ik.’

Els en Mark besluiten om hun verhaal aan goede vrienden te vertellen. Zij vormen een goed klankbord en, omdat ze op een afstand staan, kunnen ze de situatie beter relativeren. Els: ‘Zij benadrukten dat wij ons best hadden gedaan in de opvoeding en dat we onszelf in dat opzicht niets konden verwijten. Een ander belangrijk advies was onze dochter los te laten en haar steeds weer toe te vertrouwen aan de zorgen van God en van haar als persoon te blijven houden.’ Els volgt dit advies met veel vallen en opstaan op en merkt dat God haar te hulp komt. Door haar dochter los te laten komt er weer ruimte voor blijdschap en kan ze weer genieten van het leven.

Zorgen bij Jezus brengen

Els en Mark zijn blij dat ze met anderen over de lesbische gerichtheid van hun dochter kunnen praten. Ze ontdekken dat ze niet de enigen zijn die met dit probleem worstelen. Els vertelt: ‘We ontmoetten luisterende, begripvolle christenen die met ons meeleefden. Ook hebben we gesprekken gehad met een hulpverlener van Different, wat heel verhelderend was. Het heeft ons geholpen om deze moeilijke situatie een plekje te geven. We ervoeren ook dat het moeilijk is om Jezus te volgen met een grote last op je schouders en in je hart. In de loop der jaren hebben we geleerd om onze lasten steeds bij Hem te leggen. We bidden elke dag voor onze dochter, dat God haar blijft trekken. Vanuit ons geloof mogen we onze dochter en haar vaste partner liefhebben en hen accepteren als kostbare personen, ook al kunnen we het met hun keuzes niet eens zijn.’

Complexe relaties

De situatie voor Els en Mark wordt nog ingewikkelder als Karin hun vertelt dat zij en haar partner een kindje willen. Els: ‘Natuurlijk begreep ik haar verlangen wel en wij wilden ook wel graag kleinkinderen, maar niet onder deze omstandigheden. Wij vinden dat een kind een vader en een moeder nodig heeft die veel van elkaar houden. Door te kiezen voor een vader buiten hun eigen relatie wordt het allemaal erg ingewikkeld.’

Karin en haar partner gaan op zoek naar twee mannen met een kinderwens en slagen in hun zoektocht. Sinds kort zijn Els en Mark grootouders. Ze zijn blij met hun kleinkind, maar maken zich tegelijkertijd zorgen over de gezinssituatie en de mogelijke gevolgen daarvan op de identiteit van hun kleinkind. Ondanks het feit dat ze het niet eens zijn met de keuzes van hun dochter, nemen ze geen afstand van haar. Els: ‘We hebben uitgebreid kennisgemaakt met de vader en zijn vriend en we kunnen inmiddels zeggen dat we bezig zijn om van hen, evenals van de vriendin van onze dochter, te houden. Er is sprake van een hartelijke en betrokken relatie, maar open zijn over ons geloof heeft nog meer tijd nodig.’

Onvoorwaardelijk liefhebben

Els beseft dat haar kijk op homoseksualiteit is veranderd doordat de problematiek zo dichtbij is gekomen. Els: ‘God heeft ons nog meer geleerd en geholpen om de mens, de persoon, te scheiden van zijn of haar daden. We denken dan vaak aan de houding van Jezus als een overspelige vrouw bij Hem wordt gebracht: “Ik veroordeel u ook niet, ga dan heen en zondig niet meer.” Het is onze opdracht om te doen wat God doet: onvoorwaardelijk liefhebben, ook al keurt Hij de zonden af! Natuurlijk bidden we voor onze ‘kinderen’ dat ze in hun zoektocht door het leven Hem zullen vinden. Dat ze zullen ontdekken dat Hij op de uitkijk staat, zoals de vader van de verloren zoon, omdat Hij onvoorwaardelijk van hen houdt. Dit willen wij ook graag in praktijk brengen.’

In verband met de privacy zijn de namen in dit artikel gefingeerd.