Als het gaat om de terugkeer van Jezus op onze aarde, dan hoor je onder protestantse kerkmensen vaak een verwijzing naar een bekende uitspraak van de grote kerkhervormer Maarten Luther. Het gaat om zijn woorden: 'Al zou ik weten dat de wereld morgen ten onder ging, ik zou vandaag nog een appelboom planten'. Die verwijzing zal goed bedoeld zijn, maar in de praktijk betekent het vaak dat men gewoon doorgaat met het oude leventje.

Ik moest aan die woorden denken toen ik laatst in het boek Handelingen las over het leven van de vroege kerk: '...er was ook niemand onder hen die gebrek leed; want allen die landerijen of huizen bezaten, verkochten die en brachten de opbrengst van het verkochte en legden die aan de voeten van de apostelen' en 'niemand zei dat iets van wat hij bezat, van hemzelf was, maar alles hadden zij gemeenschappelijk'.

Sektarisch?

Zo'n gemeenschap waar men alles gemeenschappelijk heeft, zouden wij waarschijnlijk tegenwoordig al gauw 'sektarisch' noemen. Volgens sommige uitleggers was het niet zo slim wat men daar indertijd in Jeruzalem deed. Want ze raakten snel door hun geld en bezit heen. En moest Paulus later niet een collecte organiseren voor die totaal verarmde gemeente in Jeruzalem? Wel een beetje dom dus, om alles er zo 'door te jagen'.

Signaal

Toch staat ook deze passage in de Bijbel om ons daarmee 'te onderwijzen, te weerleggen, te verbeteren en op te voeden in de rechtvaardigheid'. Misschien wel om ons aan te sporen eens echt meer dan het gewone en voorspelbare te doen, ook al noemen onze geloofsgenoten dat 'sektarisch'. Met dat delen van het bezit liet de eerste gemeente in ieder geval zien, dat ze elkaar oprecht lief hadden en de terugkeer van Jezus verwachtten. Nou geloof ik best dat ook Luther die terugkeer van Jezus verwachtte, maar zou het in de economisch mindere tijden ook niet goed zijn dit soort 'rechtvaardigheid' te tonen? Koste wat het kost, als signaal van de verwachting van de spoedige wederkomst van onze Heer?