We krijgen wat dat betreft ook geen goede voorbeelden uit bijvoorbeeld Amerika. Als je daar de nasleep ziet van het terugtreden van Todd Bentley (Lakeland Revival) na ernstige fouten, dan is het ongelooflijk om te zien hoe vooraanstaande figuren Bentley in bescherming nemen. Er is nog steeds geen open belijdenis geweest, geen berouw over de toestand rond zijn aanstaande echtscheiding en zijn ongezonde relatie met een medewerkster en drankmisbruik. Niemand is perfect, maar zonde is wel zonde...

Nu wordt de val van Bentley toegeschreven aan de druk van de revival, de kritische reacties en de duivel. Wat dat betreft is er niks veranderd sinds Genesis 3. Eva zei: 'Die slang heeft me misleid', Adam zei: 'Die vrouw...'. Waar is de eigen verantwoordelijkheid?

Dan is de houding van bijvoorbeeld David een hele andere: toen Nathan hem confronteerde met zijn zonden, zei hij direct: 'Tegen U o Heer, heb ik gezondigd'. En hij droeg de consequenties...

lievigheid

Ik heb de wijsheid niet in pacht, maar ik heb in de praktijk van donderpreken nog weinig goeds zien komen en van kerkelijke tucht evenmin, terwijl ik toch al een hele kerkelijke "carriere" achter de rug heb.
Zijn er hier mensen die er wel goede ervaringen mee hebben?

Nee

In mijn kerk hoor ik weldegelijk over dingen die niet goed zijn. Maar je moet er wel voorzichtig mee zijn.

A) Het is de vraag of je met een donderpreek een hoop mensen bereikt, zoals Jan al zei.

B) Het is vaak te kort door de bocht. Roepen wat goed en fout is vind ik niet goed, als je geen oog hebt voor iemands omstandigheden. Je kunt hard roepen dat echtscheiden helemaal verkeerd is, terwijl er mensen zijn die geen andere uitweg zien dan een echtscheiding. Je kunt beter met hem praten en begrip tonen, en dan pas kijken of ze het fout doen.

C) Wie bepaalt wat goed en slecht is? In sommige gevallen is het vrij duidelijk, maar in veel gevallen ook niet. Ik vind bepaalde muziek heel goed, die anderen op en top zondig vinden. Wie bepaalt dan wat er in de preek moet worden gezegd?

Leren van vroeger

Lees de brief aan Korinthe. Daar komt het voor dat 'foute' mensen werden getolereerd, met alle gevolgen van dien.
Mensen die (onbewust) kwaad willen moeten terecht worden gewezen en als ze niet luisteren worden verzocht de kerk te verlaten... hard, maar duidelijk.

liefde of lievigheid

Liefde is geen lievigheid, maar mijn ervaring is dat de combinatie van liefde en waarheid zelden te vinden is in de kerk. Jezus leert 70x7 te vergeven maar christelijke mensen eisen vaak 70x7 boetedoening net als ongelovigen. Tucht in situaties van zonde is een bijbels gegeven, maar als niet alles in het werk gezet wordt om de zondaar te behouden en er een houding van gebed, barm-hartigheid en nederigheid wordt voorgeleefd dan wordt tucht heel snel ervaren als persoonlijke afwijzing. De gebrokenheid van het leven en de weerbarstigheid van de zonde in ieders hart moet leiden tot bescheidenheid en voorzichtigheid. Te gauw worden christelijke normen verwart met burgerfatsoen, cultureel bepaalde ideeen en groepsnormen over wat wel of niet een christelijk leven is.
Niet alleen kerkenraden, maar ook gemeenteleden moeten weer opnieuw leren wat het is om zondaren lief te hebben en te behouden zonder direct met een veroordelend vingertje klaar te staan want situaties kunnen zeer complex zijn en zonden kunnen soms maar deels persoonlijke keuzen in verantwoordelijkheid zijn en mede veroorzaakt worden door erfelijkheid, opvoeding en omstandigheden.Het is geen lievigheid om daar rekening mee te houden, maar liefde.

tucht

Tucht en donderpreken hebben weinig met elkaar te maken. Preken zijn bedoeld om te onderwijzen en in het verlengde daarvan als algemene vermaning. Tucht vindt in de eerste plaats één-op-één plaats. Pas wanneer dat geen gehoor, vindt moet er naar een publieke maatregel worden overgegaan. Juist dat laatste moet in ootmoed en liefde uitgevoerd worden met het oog op herstel. Ook dan klinkt er geen gedonder.

Overigens krijg je met tucht wel 'gedonder in de glazen'. Omdat zo weinig kerken tucht hanteren en men in het evangelische wereldje weinig interkerlijke richtlijnen stelt en hanteert, zul je merken dat wanneer je tucht toepast in de gemeente mensen onder je handen wegglippen en lekker ergens gaan 'shoppen' waar het aangenaam toeven is. Tucht komt het bezoekersaantal van je gemeente niet ten goede.

tucht

Ik ben het met Yme eens. Die lievigheid leidt niet tot bekering. De woorden van Christus en van de grote opwekkingspredikers waren niet lievig. Tegelijk vraagt de toepassing van tucht (die bijbels en noodzakelijk is) ook om grote zorgvuldigheid en veel liefde. Niet voor niets vertelde de Heere Jezus ook de gelijkenis over het onkruid en de tarwe. Bij Matthew Henry las ik hierover het volgende:

"De dienstknechten toonden grote voortvarendheid om dit onkruid uit te roeien. De overhaaste, onbezonnen ijver van Christus' dienstknechten, eer zij met hun Meester te rade zijn gegaan, is soms gereed, om met gevaar voor de kerk, alles uit te roeien wat zij denken onkruid te zijn. De Meester heeft dit zeer wijselijk voorkomen. Het is de wijsheid en genade van Christus om veeleer het onkruid te laten staan, dan de tarwe in gevaar te brengen.Zeker! op ergerlijke overtreders moet de censuur worden toegepast, en wij behoren ons van hen te onttrekken; zij die openlijk kinderen zijn van de boze, behoren niet tot de sacramenten te worden toegelaten. Toch is het mogelijk dat er een tucht is, zo verkeerd in haar regelen, zo overnauwkeurig in de toepassing, dat ze een kwelling en ergernis wordt voor velen die oprecht en nauwgezet Godvruchtig zijn. Er moet gematigdheid zijn, opdat de tarwe niet vertreden of zelfs uitgerukt wordt. De wijsheid van Boven is zuiver en vreedzaam. Die tegenstaan moeten niet afgesneden, maar met zachtmoedigheid onderwezen worden. Het onkruid kan, zo het onder de middelen der genade blijft, goed koren worden, hebt er dus geduld mee."

tucht

tucht is toch niet meer als iemand wijzen op zijn verantwoordelijkheid t.o.v. God en zijn naaste. En als de persoon in kwestie in het uiterste geval van de gemeente wordt losgesneden dan is dat tot behoudt van andere gemeenteleden. Zodat we als gemeente niet in verval raken.

Israël werd weggevoerd naar Babel omdat het zijn verantwoordelijkheid niet nam.

Ik ben het dus eens met de schrijver van het artikel.

tucht in liefde voor de zuiver

God's gemeente moet onderling de zuiverheid bewaren als het lichaam van Christus. Zoals ons eigen lichaam een tempel is van de Heilige Geest, zo ook onze gemeenschap. Het gaat er niet om, dat we altijd als scheidsrechter moeten optreden en iedereen moeten affluiten als ze maar iets verkeerd doen, nee ik heb het over het aanspreken van mensen die openlijk zonde betreden en geen berouw hiervoor tonen. Hier moeten de principes van Mattheus 18 worden toegepast. Ik ben lid geweest van een aantal kerken die deze passage letterlijk nemen en het leidt zeker tot liefdevolle vermaning en kan uiteindelijk leiden tot permanente verwijdering van de gemeente indien nodig. Als de kerk zich niet behoedt tegen zondige invloeden dan kan het na verloop van tijd zichzelf niet meer identificeren met het leven, lijden, sterven en opstand in heerlijkheid van onze Meester!

zonde.

Wie zonder zonder is, werpe de eerste steen........

Ik denk dat iedere oprechte christen en gebedsleven en persoonlijke relatie met Jezus, God moet hebben en kracht van de Heilige Geest. We zijn allemaal zondaars. Zolang de nieuwe hemel nog niet op aarde is, mogen wij een voorbeeld zijn in de wereld. Ik ben christen, maar juist daarom ben ik mij ernstig bewust van alle fouten die ik soms maak in mijn leven. want zonde begint tenslotte al in het brein.

Donderpreken hebben geen zin. Evenmin hebben alleen maar lieve woorden geen zin. De dingen moeten gezegd worden zoals ze in de bijbel staan. En vooral bidden zou ik zeggen voor gemeente en haar leden die Jezus proberen los te laten. Want Jezus laat hen heus niet los. We kunnen een ander pas ergens op aanspreken als we hem of haar zelf vergeven hebben, anders is de motivatie van waaruit je iemand anders spreekt wellicht niet zo zuiver.

lievigheid en Kerk?

Waar zelftucht vanuit de Bijbel ontbreekt, wordt het seculiere begrip 'Kerk' geaccepteerd.
Nergens in de Bijbel heeft de HJC aangestuurd op 'ons kerkbegrip'. Toch besloot de vroegere RKK -als voorloper van de huidige Christelijke Kerken- dat er meer duidelijkheid en macht op aarde komt, als de HJC opzij gezet wordt en voor Hem in de plaats een aardse Vorst komt.

Deze misvatting heeft het noodzakelijke getuigen van individuele Christenen doen verstommen; mede te zien door het wegblijven van vruchten van de HG in generaties 'Christelijke' mensen.

Inmiddels is het streven naar de unieke Gemeente van de HJC wereldwijd volledig ingeruild voor individuele kerken met ieder een eigen stragtegie (wereldse macht & respect via geloofspapieren en kaders die gelijk aan de Bijbel gewaardeerd werden of hoger dan de HJC).

Het uitblijven van groei in het bereik van mensen buiten de kerken, is een teken aan de wand (gewogen en te licht bevonden), dat structureel genegeerd wordt.
Als het zout zijn kracht verliest, waartoe zal het dan nog dienen?
Wie deze zondepijn herkent,zal allereerst weer eelt op de knie'en moeten krijgen, bij een persoonlijke relatie met de levende God. Wat Bijbels gesproken heel goed kan, zonder dan er een ouderling of dominee/priester tussen komt. Vervolgens is doop door onderdompeling als nieuwe toeweiding een Bijbelse stap: kan je allereerst in eigen kerk uitleggen waarom je woorden van de HJC belangrijker vind dan eigen kerkelijke papieren. Je streeft immers naar een 100 -, 60 - of dertigvoudig rendement voor het Koninkrijk der hemelen?

Men zou ook kunnen lezen 'Ik zie een leger' van Floyd Mc Clung.Highway media, ISBN 9789058110725
Hij gebruikt in de dit boek de seculiere betekenis van kerk-zijn om ons een spiegel voor te houden.
Hoopgevend is de anulering van de Synode GKV om extra gelden uit te trekken voor betaalde evagelisatie door dominees.
Wie echt met de levende God optrekt, heeft uw muntjes niet nodig om 'van Hem' te getuigen.

Gedonder in de glazen.

Gisteren hoorde ik dat ik door mijn voorganger onder tucht gezet ben.
Erg verdrietig ben ik hierover.
Niet over de tucht zelf, want ik heb absoluut de Vrede van God. (Schiet de tucht dan trouwens niet haar doel voorbij?) Het maakt mij erg eenzaam, want om de gemeente te beschermen, leg ik mijzelf de verplichting op hierover te zwijgen tegen mijn dierbare broeders en zusters. Ongetwijfeld komt er anders Gedonder in de glazen van.... De laatste jaren heb ik al in te veel evangelische gemeenten gezeten die door machtsmisbruik uiteindelijk uit elkaar gebarsten zijn. Dit wil ik niet voor deze gemeente. Dus ik zwijg.
Ik ben het absoluut niet eens met mijn voorganger. Die weet de oorzaak dat ik in scheiding lig. Volgens mij is deze scheiding volledig volgens richtlijnen van de Bijbel. De voorganger gaat ervan uit dat er te allen tijde vergeving en verzoening moet zijn. Vergeving: ja! (Ondanks dat mijn ex geen blijk geeft van berouw). Maar dat betekent niet dat mijn huwelijk in stand moet blijven.
Binnenkort wordt de scheiding definitief door de rechter bekrachtigd. Betekent dit dat ik niet meer onder de tucht hoor te vallen?
Vreemd is dat ik gedeeltelijk onder de tucht sta: ik mag geen nieuwe taken meer op me nemen (voorlopig?). Waarom geldt de tucht dan niet voor mijn lopende werkzaamheden?
Ik heb geen verbod om aan het Avondmaal te gaan.
Ook mag ik naar de huiskring.
Ik snap dit niet.
Vanavond op de huiskring heb ik met moeite mijn mond gehouden over de tucht. De boel zou dan ontploft zijn... Ook vroeg men mij voor een klein taakje ten dienste van de huiskring.
Spannend. Wat moest ik antwoorden? Ik mag geen nieuwe taken meer doen?
Ik heb toch maar toegezegd de taak te gaan doen, omdat die ten dienste is van de huiskring, en daartoe heb ik geen verbod.
De voorganger moet alles nog bespreken met de raad. Tot die tijd sta ik dus gedeeltelijk onder de tucht.
Maar bovenal: ik heb Gods Shalom!
Hij hoort mij, houdt van me, zorgt voor me, en laat dag in dag uit op wonderlij...

Onder God's vleugels

Wat een verhaal van freebird. Het toont wel het dilemma van de tucht. Het doet mij toch goed om hier enkele gereserveerde reacties ten opzichte van de tucht te lezen. Want onze heer Jezus Christus is er op uit om ons zondaren onder zijn vleugels samen te brengen. Pure genade. Dat kun je niet verdienen. Dus om anderen de genade te ontzeggen, is een zeer ernstige zaak. Uiteindelijk gaat het daar om: wil iemand onder de genade leven? Ergo: zijn zonde belijden en zich verootmoedigen? Dat kan een proces van jaren zijn. Christus en Zijn kerk zijn zachtmoedig en lankmoedig. We mogen iemand in de goede richting wijzen, maar het tempo is niet aan ons. Wanneer er iemand in uw midden is die doelbewust mensen onder de vleugels van onze Heer weglokt, dan vraagt dit om maatregelen. Maar daarin moeten we ons laten leiden door de Geest, want wij kennen deze persoon niet ten diepste (en de Heer wel).

Maar dan de kwestie echtscheiding. Dat is moeilijk. In Matteüs 19 lezen we “Wat God heeft verbonden, mag een mens niet scheiden”. Jezus spreekt hier over leven met het oog op het koninkrijk van de hemel. Dat is van een radicale perfecte schoonheid en zuiverheid, die stervelingen nauwelijks kunnen bevatten. Gods norm kent geen compromissen. Zelfs toen de leerlingen dit hoorden, waren zij hevig ontzet. Wat is het enorm moeilijk om het goed te doen in de ogen van de Heer. Bij mensen is dat onmogelijk, maar bij God is alles mogelijk. Laten we niet vergeten dat iedereen heeft gezondigd en de nabijheid van God ontbeert; en iedereen wordt uit genade, die niets kost, door God als een rechtvaardige aangenomen omdat hij ons door Christus Jezus heeft verlost (Romeinen 3:23-24).

Bedoeld God dat een echtscheiding tegen Zijn wens en bedoeling ingaat? Ja. Maar bedoeld God dat Hij genadeloos is ten opzichte van echtgescheidenen? In Matteüs 19 haalt Jezus de schepping van man en vrouw aan in Genesis. De bedoeling van de schepping is onomstotelijk dat man en vrouw samen onder Gods vleugels een e...

bedankt

Heel erg bedankt, Flash!
Dit was een liefdevolle reactie!

Ook ik weet dat God verdriet heeft over mijn scheiding. Dit is niet zoals Hij het van oorsprong bedoeld heeft.
Maar dat was dit huwelijk ook niet meer.
Mijn partner heeft vroeger onze echtvereniging gebroken, en daar onvoldoende berouw over betoont.
Omdat ik destijds dacht dat ik te allen tijde vergeven, en vergeten moest, hebben we verder gebouwd aan ons huwelijkshuis.
Maar de basis was verpulverd tot zand. En we weten allemaal hoe het iemand vergaat die zijn huis bouwt op zand. Nu is dit huis dus ingestort. Ik ben ook lichamelijk ziek geworden doordat het gaandeweg verzakte huis geen beschutting meer bood.

Ik kon dit huwelijk niet langer meer verenigen met Gods bedoeling van het huwelijk. Juist omdat ik Zijn Wil zo heilig acht!

Ik ben altijd heel eenzaam geweest in mijn huwelijk, omdat ik met niemand kon/wilde praten over het overspel van mijn partner.
Ook nu ik er zelf voor gekozen heb te zwijgen over de tucht die ik momenteel onderga in de gemeente, om de gemeente te beschermen, ben ik weer heel eenzaam.
Er is de afgelopen periode een
aantal gesprekken tussen mij, de voorganger en iemand van het pastoraat geweest. We zijn daarin niet nader tot elkaar gekomen in deze. Volgens de Bijbel zou de volgende stap moeten zijn: openbare tuchtiging ten overstaan van de gehele gemeente.
Omdat ik niet wil dat de gemeente uit elkaar barst: moet ik dan maar mijn biezen pakken?
Volgens enkele studies die ik opgezocht heb op internet, betekent het woord tucht in de Bijbel: opvoeden.'(vergelijk het met de Tuchthuizen van vroeger).

De tucht die sinds eeuwen opgelegd wordt is veeleer een praktijk van uitsluiten, verwijdering. Wat de Bijbelse tucht echt betekent is meer van: er naast gaan staan, begeleiden, omgeven.

En Flash, dat is de manier zoals jij/u die omschrijft in je/uw laatste alinea:
God heeft pijn van echtscheiding net als de ex-gehuwden dat hebben. Hij had het zoveel beter voor dit bruidspaar bedoeld. Hij...

Huwelijksband is geen molenste

Sjonge, freebird, heftig verhaal. Ik heb eens een mooie preek gehoord, waarin de dominee zei dat de huwelijksband nooit is bedoeld als een molensteen om je nek. Hij zei: meestal als er sprake is van een juridische echtscheiding, heeft de feitelijke echtscheiding (man en vrouw zijn niet meer één) al lang plaatsgevonden. Als daarin geen weg terug meer mogelijk is, dan moet je mensen niet verplichten om bij elkaar te blijven, met alle pijn en ellende van dien.

Wat naar voor je dat je hiervoor onder tucht staat. Ookal is de tuchtmaatregel tot nu toe vrij minimaal, het is echt zo pijnlijk om onder de tucht te staan. Ik heb het 2x meegemaakt omdat ik 'niet recht was in de leer'. Ik mocht niet aan het avondmaal. Dan voel je je inderdaad buitengesloten, en dat kan de bedoeling van de bijbelse tucht NIET zijn, daar ben ik heilig van overtuigd. Zie matteus 18:15 en verder: “...Weigeren ze ook naar de gemeente te luisteren, behandel hen dan zoals je een heiden of een tollenaar behandelt.” Het is Jezus zelf die dit zegt. De eerste gedachte is misschien: dit betekent 'buitensluiten'. Maar wat deed Jezus eigenlijk met heidenen en tollenaars? Hij zocht ze op met nóg meer liefde. Zie verder mijn reactie op bovenstaand artikel op mijn eigen blog, http://hakblok.blogspot.com

foutje

sorry, het moest zijn http://hakblok.wordpress.com

Ook jij bedankt, Maarten!

Nog steeds....

Sinds begin oktober sta ik dus onder de tucht.
In al die tijd, nu dus bijna 5 maanden, is er nog steeds geen gesprek geweest met de raad.
Sterker nog: de voorganger en de raad negeren mij.
Nooit wordt gevraagd hoe het met mij gaat, terwijl mijn gezondheid ook slecht is. Ik vind het een grof schandaal. Waar blijven de gesprekken, een arm om mij heen, een warme handdruk? Ik heb zelf geen contact gezocht want altijd was er wel iets dat ook aandacht behoefde : doopdiensten, kerstviering, sterfgevallen. Ook heb ik zoiets als: kijken hoelang het duurt. Hoelang hun hart verhard is... Gelukkig heb ik inmiddels wel mijn kringgenoten ingelicht, en die steunen mij ook , en vinden het een zeer vreemde zaak. Ze hebben mij toegezegd om, als er een gesprek met de raad gaat plaatsvinden, met mij mee te gaan.
Er is een vacature in de gemeente voor een aspect waar ik de gaven, talenten en passie voor heb. Helaas....met pijn in mijn hart moet ik me afzijdig houden...
Het is verbijsterend...
Maar nogmaals: ik weet mij een geliefd kind van God.

© freebird..... Bijbels gezien is overspel een legale reden tot echtscheiding, dus dat de kerk jou onder tucht zet is ónbijbels/ónchristelijk en ónrechtvaardig.

Maar zelfs indien jij ten onrechte een scheiding zou aanvragen hoort een kerk jou met liefde op te vangen .

Waarom zou jij jezelf nog langer laten pijnigen door (eindeloos) te blijven wachten tot de kerkraad bij zinnen komt......

Er zijn legio ándere kerken en gemeentes waar ze je liefdevol op zullen vangen.....waar je een compleet nieuwe start zal kunnen maken.
Blijf niet zitten wachten en treuren, maar kom in actie, want de HERE wil dat je gelukkig bent en in Zijn vreugde kunt leven.

Dank je wel, Rick, voor je opbeurende reactie.

Een reden waarom ik deze gemeente de rug niet toekeer, is omdat ik dat de laatste jaren teveel heb moeten doen in andere gemeentes, tesamen met veel van mijn vrienden/broeders en zusters.
Ook hen raakt het.
En ik heb nog een koter die het naar de zin heeft op het jeugdwerk. Ook mijn ex gaat trouw (LOL) met me mee naar de diensten, en dat is me heel wat waard.
Ik ben nu in een fase van zin verzamelen om het gesprek aan te gaan. Moed verzamelen hoeft niet. Ik ben niet bang voor een gesprek met de raad. kHeb de neiging om te zeggen: Laat maar.
kHeb het helemaal gehad met de mannenbroeders...
Maar ik denk toch dat het belangrijk is de raad met de neus op de feiten te drukken.
Of dit onder de tucht plaatsen een 1persoons-actie van 1 van hen was, en hoe ze volgens mij dwalen met betrekking tot de oorzaak, vorm en gevolgen van de tucht. Opdat in de toekomst niemand meer zo 'gestraft'wordt, en de gemeente niet het risico loopt uit elkaar te spatten.
(Misschien geef ik ze wel de tip om eindelijk ook eens een vrouw in hun gelederen toe te laten, voor een liefdevoller leidinggeven.... Oei, laat ik dat maar niet doen. LOL)
God houdt mij vast!

tucht.

Ik ben het eens met de reactie die anoniem gegeven heeft.

Volgens mij wordt tucht vaak gezien als een soort straf. (zal wel komen door de strenge calvinistische kerken van vroeger!)

Ik denk dat als je hoort en ziet wat er met of door een gemeentelid gebeurd je beter eerst in gesprek kunt gaan met betrokkenen. Heb ik ook gedaan bij iemand waarvan bekend geworden was dat hij/zij overspel gepleegd had een paar jaar lang. Kreeg een egoistische reactie met iets in de trant van dat je dat mag doen als je zelf niet meer helemaal gelukkig bent. Ik heb de persoon toen gewezen op de verantwoordelijkheid t.a.v elkaar en de eventuele kinderen in een huwelijk. Dat je als christen niet alleen aan jezelf behoort te denken, maar aan de consequenties.

Waar het allereerst fout gaat in de meeste situaties- ook binnen de kerk!- is dat er geen of onvoldoende communicatie met elkaar is. Praten over wat je denkt en voelt is zo belangrijk. Het is algemeen bekend dat mannen vaak minder makkelijk praten over gevoelens. Daarom is het zo belangrijk dat je als vrouw zijnde gewoonweg vraagt naar zijn gevoelens.

Speciale cursussen en onderwijsdiensten zijn zeer belangrijk binnen een gemeente.

Verder mogen wij niet oordelen. En als het gaat over de korinthiersbrief, dan haal je de tekst uit zijn kontext en wordt het in veel gemeenten oneigenlijk gebruikt om je eigen hachje veilig te stellen.

Laat de raad van oudsten, kerkenraad-hoe je het ook noemt- zelf eenv oorbeeld zijn in wandel en gedrag, communicatie voordat ze zo'n tucht uitspreken.