Toen ik nog naar de geref. kerk vrijgemaakt ging, en daar te horen kreeg dat wij de enige ware kerk zijn, vroeg ik mij wel eens af: "geloof ik nu in de kerk of geloof ik in God en zijn zoon Jezus Christus?"
De laatste tijd gebeuren er dingen, of er komen zaken aan het licht, of er worden statements gemaakt die alles met de kerk te maken hebben.
En gelovig nederland moet deze zaken tenenkrommend weer aanhoren en ondergaan.
Voor de buitenstaander maakt het niet zoveel uit of het een RK, NH, PKN, of GVK kerk is die weer eens uit de bocht vliegt, voor hen is het een pot nat.
'.....En wat verlangt Hij er naar dat de kerk van binnenuit verandert en meer en meer gaat lijken op zijn Zoon Jezus....'
Wie moet er op Jezus gaan lijken?
De kerk?!!
Nee, de gelovigen.
Dat is beter bijbels te onderbouwen. Laten de gelovigen maar stralen als een kacheltje waar de mensen zich aan kunnen warmen! daar heeft de wereld den ik meer aan.

Voor kleumende reizigers

De Here Christus Jezus wil ons maar al te graag leiden naar Zijn Gemeente, die Hij voor ons geschikt acht. Maar we moeten het de Vader vragen. Van ons vraagt Hij dan om stil te zijn, te luisteren en in Zijn bijbelse wegen te wandelen. Onszelf te onderzoeken welke zonden, ongerechtigheden en overtredingen daar nog diep van binnen zijn, onze tong te bedwingen en de ander uitnemender te achten dan onszelf. Misschien dat dan Zijn Heilige Geest ons kan brengen onder Zijn geheiligde zalving tijdens de diensten.

*De kerk als straalkachel

Op
Reactie van Een voorbijgaander 12-03-2010 | 10:35:55

@Een voorbijgaander,

Er is toch maar één Gemeente. En bij God is toch geen aanziens des persoons?
God werkt toch niet mede aan scheiding van Zijn Gemeente door de één naar de PKN en de ander naar de RK, HNH of GVK te brengen? Ik weet wel dat er in alle kerken gelovigen aanwezig zijn, maar er is maar één Gemeente, namelijk het Lichaam van onze Here Jezus Christus.

Bent u dezelfde als Voorbijganger?

Met vriendelijke groet,

baruch.

gebouw en gelovigen

Voor de samenleving is de kerk bijna identitiek met het gebouw en het instituut. Zelfs veel christenen "gaan zondags naar de kerk". helemaal eens met de gedachte dat de kerk de gemeenschap van christenen is die samen een lichaam, een huisgezin vormen. Toch is er ook dat gebouw. Waarom staan RK kerken open en Protestantse en evangelische niet? Waarom is de kerk niet ook een inloophuis waar je even warm kunt worden? Misschien zou de NS er goed aan doen om ruimten op stations beschikbaar te stellen waar mensen even een luisterend oor kunnen vinden? of zijn christenen niet bij toerbeurt aanwezig in grote wachtruimtes? Of zijn er geen stations-restauraties waar christenen herkenbaar aan een badge beschikbaar zijn voor een praatje? Zou dat niet creatief inspelen zijn op de behoefte aan "warmte" en het gebaar van de NS, positief, maar tijdelijk en erg beperkt in doelstelling. Waarom zijn er wel gemeenten te vinden op stille, lege industrieterreinen waar alleen bewakingsdiensten rondrijden, maar niet op stationscomplexen, maar tienduizenden eenzame mensen voorbij komen ?

Ik ben iemand anders... :-)

Aan dit verhaal moest ik opeens denken: ‘Wat is een kerk?’
U kent ze wel, die meisjes van 5. Twee pittige staartjes die eigenwijs de wereld in
priemen, stoere laarsjes onder een knalroze jas met een mondje dat niet stil staat en
vooral vragen stelt…
Op weg naar de dierenwinkel trekt ze aan mijn mouw en wijst naar de hoge toren en
ramen van de gotische kathedraal, de trots van onze stad. ‘Wat is dat voor een winkel’,
vraagt ze. ‘Dat is geen winkel, dat is een kerk.’
‘Wat is een kerk?’
Ik aarzel. Wat zal ik haar antwoorden? Als ik zeg: de kerk is het huis van God, of
daar woont God, zal ze zeker vragen: ’Wie is dat, God?’ Maar als ik zeg: de kerk is
een gebouw waar mensen komen om te bidden, dan zal ze vragen: ‘wat is bidden?’
Als ik dan zeg: bidden is praten met God, dan zal ze mij ook vragen: ‘Wie is God?’
Daarom overweeg ik iets anders te zeggen. Iets in de trant van: daar komen mensen
om te zingen en om naar de preek te luisteren. Maar dan zal ze vragen wat een
preek is en moet ik het hebben over het woord van God en dan zal ze toch ook vragen:
‘Wie is God?’
Hoe leg je dat uit aan een meisje van 5, van wie de ouders geloof en kerk al lang de
rug hebben toegekeerd. Ik pak haar hand en duw tegen de zware deur die op een
kier staat. We lopen zwijgend naar binnen, schuiven een van de banken in. Ze kijkt
met grote ogen om zich heen. Stil zitten we daar. Na een tijdje neem ik haar weer bij
de hand en samen lopen we naar buiten. Bij de deur vraagt ze zachtjes: ‘Wie woont
daar?’ ‘Daar woont God’, is mijn antwoord. ´Dat dacht ik al´, zegt ze…
Alice Gideonse
(vrij naar ‘Dit hier is een kerk’)

Dag Ronald,
Ik ken toch ook erg veel voorbeelden van kerken die via hun diakonie inspringen voor mensen in nood, of individuele mensen in de kerk die proberen de noden van anderen te verlichten. Verder is het maar de vraag wat de moeder precies bedoeld met zich nog slechter voelen. Ik zou persoonlijk liever doodgaan dan mijn dochter aan mannen geven voor de inkomsten. Dan zou ik me ook slechter voelen als ik dichter bij God kwam. Gewoon aan de bel trekken en toegeven dat je het niet meer redt is dat moeilijker dan je dochter prostitueren? Waar zit dan het 'echte' probleem?

Dat 'echte' probleem zit heel diep in de structuur van het leven van die vrouw. Je kunt echt zo met de rug tegen de muur staan dat je inderdaad zulke beslissingen neemt en alles liever doet dan naar een plek gaan waar je je niet welkom voelt en veroordeeld. Er is iets grondig mis geweest met de kerk waartoe die vrouw behoorde vrees ik. De hoogmoed en neerbuigendheid en hypocrisie van sommige mensen kunnen je werkelijk doen besluiten om voor kwade oplossingen te kiezen. Laten wij, de bofkonten, daar maar geen oordeel over hebben maar vooral erbarmen en een luisterend oor en een biddend hart. Bidden voor een wonder. Een wonder van liefde en toewijding waardoor een andere kerk dan zij kent plotseling een veilige haven, een warme herberg, blijkt te zijn. Denk maar aan de priester en de Leviet. Daar kon de arme berooide mishandelde man geen hulp vinden. Gelukkig kwam er zo'n loser langs: een Samaritaan. En die begreep het.

de grote weg ...

De grote weg, die veilig is en breed,
Die niemand missen kan, ligt welbereid,
Met afgepaste plichten geplaveid,
En meningen die ieder kent en weet,
Daar wandelt men gerust en welgekleed ...
Het is ... de weg die ten verdèrve leidt.

Jacqueline E. van der Waals

De kerk als straalkachel

Jezus Christus is mijn straalkachel en als t goed is
kan/mag ik die warmte weer doorgeven.
(Niet dat me dat steeds lukt hoor)

Marie-Jose

*De kerk als straalkachel

Op
Reactie van Marie-Jose 12-03-2010 | 14:47:10

@Marie-Jose

Wij zijn getuigen van onze Heer Jezus Christus.
Handelingen 1:8 Maar gij zult ontvangen de kracht des Heiligen Geestes, Die over u komen zal; en gij zult Mijn getuigen zijn, zo te Jeruzalem, als in geheel Judéa en Samaria, en tot aan het uiterste der aarde.

Dat staat niet als opdracht maar als feit.

Wij worden afgelezen.
2 Corinthiërs 3:2 Gijlieden zijt onze brief, geschreven in onze harten, bekend en gelezen van alle mensen;
2 Corinthiërs 3:3 Als die openbaar zijt geworden, dat gij een brief van Christus zijt, en door onzen dienst bereid, die geschreven is niet met inkt, maar door den Geest des levenden Gods, niet in stenen tafelen, maar in vlezen tafelen des harten.

Zo mogen wij iedere dag die warmte van de Heer van ons laten aflezen.

Met vriendelijke groet,

baruch.

Stralend licht Morgenster

Bij het lezen van dit goede,openbaar maken, van kilheid vaak en veel in mijn/onze kerk, kwam dit, veranderde thema in me naar boven. In de kerkdiensten, en/ofonder elkaar zijn we niet zo doorschijnend.WE nemen wel dingen over, soms uit het zakenleven of gluren bij de buren, om maar een grote bijeenkomst te krijgen. DE liefde van de meesten, gaat in de eindtijd verkillen,vandaar de terugloop in kerk en kring. Vrijwilligers, voor (onbelangrijke,gewone) niet in het oog lopende klussen, krijg je niet meer zo gemakkelijk.
Een moeder die haar dochter aanbood aan mannen? en zich niet bij een kerkelijke instantie zou durven melden voor hulp?! houdt in dat ze zich daar niet thuis zou voelen of misschien de veroordelende vingers al op zich gericht zag. Barmhartigheid uit een bewogen, niet bevlogen, hart wil onze Meester.ALs de Morgenster in onze harten is opgegaan, zullen we pas het echte Licht en warmte kunnen verspreiden. Wanneer ons leven volkomen overgegeven is,en de minste willen zijn,aller dienaar, Jezus knecht/slaaf, geworden zijn, kost het niet zoveel meer een ander bij te staan. Bij God gaat het om de motieven onze drijfveren, als we iets doen of laten.
Vriendelijke groet,
Obbe.