 ‘Vreemdgaan mag best, dat is maar spel. Het is niet het kernpunt, maar wat is het wel?’ Dat zong Frans Halsema in de jaren zestig. Sinds die tijd is vreemdgaan steeds minder taboe geworden. Intussen is de vraag naar het kernpunt, de zin van het bestaan, een noodkreet geworden. Als trouw het niet is, wat dan wel? Een paar jaar geleden werd er, op initiatief van premier Balkenende, druk gepraat over normen en waarden. Maar is de oorzaak van de ontwrichting van ons land eigenlijk niet heel simpel? We geloven niet meer in trouw.
- Trouw stopt niet. Het probleem van onze samenleving is dat er voortdurend dingen stoppen. Kabinetten vallen, huwelijken gaan stuk, mensen willen zich niet meer binden aan een kerk, vereniging of partij. Het is alsof we massaal aan bindingsangst lijden. We weten niet meer hoe we verantwoordelijkheid moeten nemen.
Veroordeeld tot vrijheid
Ethicus Frits de Lange schreef zaterdag in dagblad Trouw: ‘Sinds de jaren zestig willen we forever young blijven, maar niet omdat we bang zijn om oud te worden, maar omdat we niet weten hoe we volwassen moeten zijn.' Volgens De Lange zijn ouders even onzeker geworden als hun kinderen. ‘Samen zijn ze veroordeeld tot vrijheid. Van een generatieconflict is geen sprake meer, nu ze beiden in hetzelfde schuitje zitten. Ze leven zij aan zij als halfwassenen.'
Geloofwaardig ideaal
Het ontbreekt ons aan een geloofwaardig ideaal van volwassenheid, daarom vluchten we in de jeugd, betoogt De Lange. Vervolgens omschrijft hij treffend wat volwassenheid dan wél is: ‘Volwassen worden is anderen toelaten in je wereld en voor hen willen zorgen. Verantwoordelijkheid dragen is iets dat je moet leren, te beginnen bij je cavia. Maar uiteindelijk, eenmaal volwassen geworden, kunnen één of een paar mensen door dik en dun op jou rekenen, ook zonder dat er iets tegenover staat.'
Hier ligt voor christenen in deze tijd een grote uitdaging: Gods trouw weerspiegelen. Door dik en dun.
Gertjan de Jong
Gertjan de Jong is redactioneel medewerker bij stichting Tot Heil des Volks.
|
