De mensenrechtencommissie van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden onderzoekt de uitzetting van tientallen christelijke hulpverleners door Marokko. De Nederlander Herman Boonstra trad afgelopen week in Washington op als getuige tijdens een hoorzitting. Boonstra en zijn vrouw Jettie werden in maart door de Marokkaanse autoriteiten weggehaald bij de weeskinderen voor wie ze zorgden. Hun weeshuis ‘village of hope’ en de kinderen bleven in ontredderde toestand achter.
Op D.V. 31 januari zal in Amsterdam weer de Auschwitz herdenking plaatsvinden. 'Nooit meer Auschwitz' staat er op het indrukwekkende monument van Jan Wolkers. Dat 'nooit meer', is meer een bezweringsformule dan een constatering. Nog altijd zijn er concentratiekampen. Op dit moment vind je ze in de ergst denkbare vorm in Noord Korea. Ongeveer 50.000 christenen bevinden zich daar in gevangenschap. Ze worden zo onmenselijk behandeld dat je er bijna geen kennis van durft te nemen.
Opnieuw is in het Eritrese Mitire militair gevangenkamp een christen overleden, zo meldde stichting Open Doors deze week. Het gaat om de 43-jarige Yemane Kahasay Andom. Hij is de derde christen die dit jaar in het beruchte gevangenkamp is gestorven. Christenen in Eritrea leven met de dood voor ogen. Voor veel westerlingen voelt dat wat bevreemdend. Toch is dit het perspectief van waaruit het Nieuwe Testament is geschreven: we zijn hier maar even, we leven in het licht van de eeuwigheid.
Over de aantallen christenen die niet in vrijheid kunnen samenkomen, lopen de schattingen uiteen. Wellicht zijn het er ruim honderd miljoen. Ik kan me heel goed voorstellen dat de christenen die het heel zwaar hebben in de moslimlanden, zeer teleurgesteld zijn dat de Amerikaanse president Barack Hussein Obama in zijn toespraak tot de moslimwereld met geen woord repte over hun bijzonder moeilijke situatie. Ik hoop dat u regelmatig bidt voor de vervolgde christenen. Maar weet u dat zij vaak bidden voor ons?
Er is nooit een periode geweest waarin de kerk zoveel vrijheid en voorspoed genoot als de westerse kerk nu. In feite leven wij in een uitzonderingspositie, want het Nieuwe Testament schildert de normale situatie van de kerk als een van verdrukking. Waarom kennen we dat niet? Wij beschouwen onze westerse vrijheid ten onrechte als vanzelfsprekend en een recht. We hebben er ten volle gebruik van gemaakt... voor onszelf. Had God ons die grote vrijheid en gigantische rijkdom misschien gegeven om deze ten volle te benutten voor de vervolgde gemeente en onze broeders en zusters in nood?
Eindelijk lijkt het rustiger te worden in Irak. De verkiezingen zijn afgelopen weekend relatief kalm verlopen. De uitslag maakte duidelijk dat de bevolking de religieuze politiek beu is en vooral betere voorzieningen en meer veiligheid wil. Eindelijk is er uitzicht op stabiliteit. Maar voor één groep blijft het leven in Irak bijzonder zwaar: de christenen. In dagblad Trouw verscheen gisteren een indringend artikel over de moeilijke positie van deze gelovigen. De grote vraag die naar voren wordt gebracht is: wie beschermt de onderdrukte christenminderheid in Irak?
Onlangs ontmoette ik een Chinese kennis die vertelde over een huiskerk in Peking, waar zijn vriend dominee is. Hij vertelde dat tijdens de zondagse dienst een inval werd gedaan en de gegevens van alle aanwezigen werden geregistreerd. Toen deze kennis dit hoorde van de dominee, verwachtte hij dat de kerkleden zich voorlopig een beetje gedeisd zouden houden. De volgende zondag was de kerk echter propvol. Niemand wilde de actie missen.
Diverse media berichtten de afgelopen tijd uitgebreid over de terroristen die in het Indiase Mumbai op diverse plaatsen een enorm bloedbad aanrichtten. Bijna tweehonderd onschuldige mensen werden omgebracht door een islamitische groepering. Maar bijna niemand weet dat er in datzelfde India op vrijwel hetzelfde moment de meest onbegrijpelijke gruweldaden gepleegd worden. In de staat Orissa worden christenen door fanatieke hindoes in het nauw gedreven. Het gaat hier niet om een klein groepje terroristen, maar een grootschalige schending van mensenrechten. Mensen worden aan stukken gehakt of levend in brand gestoken. Duizenden zijn de jungle ingevlucht. En de media? Die blijven grotendeels stil. Geen verslagen, geen foto's, geen protest.
De EO zond vorige week een indrukwekkende radiodocumentaire uit over het geweld tegen christenen in India. Verslaggever Richard Groenenboom was voor de documentaire naar de Indiase deelstaat Orissa gereisd. Opmerkelijk genoeg trof hij de Indiase christenen niet aan in staat van radeloze wanhoop of haat. ‘Het viel me op dat er weinig haat en agressie heerst onder christenen', zegt hij. In het ziekenhuis hoorde hij christenen vaak zeggen: ‘Jezus geeft aan dat we om Zijn naam zullen lijden. We moeten dus niet raar opkijken als dat ook gebeurt.'
De vervolgde kerk. Bij veel christenen staat dit thema stevig op de kaart. We ondersteunen van harte de initiatieven van organisaties als Open Doors en bidden mee als we horen van een verdrietige situatie. We kunnen ons voorstellen dat het heel erg is om niet in vrijheid je geloof te kunnen beleven en verkondigen. De vervolgde kerk kan op ons rekenen.
De mensenrechtencommissie van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden onderzoekt de uitzetting van tientallen christelijke hulpverleners door Marokko. De Nederlander Herman Boonstra trad afgelopen week in Washington op als getuige tijdens een hoorzitting. Boonstra en zijn vrouw Jettie werden in maart door de Marokkaanse autoriteiten weggehaald bij de weeskinderen voor wie ze zorgden. Hun weeshuis ‘village of hope’ en de kinderen bleven in ontredderde toestand achter.
Op D.V. 31 januari zal in Amsterdam weer de Auschwitz herdenking plaatsvinden. 'Nooit meer Auschwitz' staat er op het indrukwekkende monument van Jan Wolkers. Dat 'nooit meer', is meer een bezweringsformule dan een constatering. Nog altijd zijn er concentratiekampen. Op dit moment vind je ze in de ergst denkbare vorm in Noord Korea. Ongeveer 50.000 christenen bevinden zich daar in gevangenschap. Ze worden zo onmenselijk behandeld dat je er bijna geen kennis van durft te nemen.
Opnieuw is in het Eritrese Mitire militair gevangenkamp een christen 
Over de aantallen christenen die niet in vrijheid kunnen samenkomen, lopen de schattingen uiteen. Wellicht zijn het er ruim honderd miljoen. Ik kan me heel goed voorstellen dat de christenen die het heel zwaar hebben in de moslimlanden, zeer teleurgesteld zijn dat de Amerikaanse president Barack Hussein Obama in zijn 
Er is nooit een periode geweest waarin de kerk zoveel vrijheid en voorspoed genoot als de westerse kerk nu. In feite leven wij in een uitzonderingspositie, want het Nieuwe Testament schildert de normale situatie van de kerk als een van verdrukking. Waarom kennen we dat niet? Wij beschouwen onze westerse vrijheid ten onrechte als vanzelfsprekend en een recht. We hebben er ten volle gebruik van gemaakt... voor onszelf. Had God ons die grote vrijheid en gigantische rijkdom misschien gegeven om deze ten volle te benutten voor de vervolgde gemeente en onze broeders en zusters in nood?
Eindelijk lijkt het rustiger te worden in Irak. De verkiezingen zijn afgelopen weekend relatief kalm verlopen. De uitslag maakte duidelijk dat de bevolking de religieuze politiek beu is en vooral betere voorzieningen en meer veiligheid wil. Eindelijk is er uitzicht op stabiliteit. Maar voor één groep blijft het leven in Irak bijzonder zwaar: de christenen. In dagblad Trouw verscheen gisteren een indringend 
Onlangs ontmoette ik een Chinese kennis die vertelde over een huiskerk in Peking, waar zijn vriend dominee is. Hij vertelde dat tijdens de zondagse dienst een inval werd gedaan en de gegevens van alle aanwezigen werden geregistreerd. Toen deze kennis dit hoorde van de dominee, verwachtte hij dat de kerkleden zich voorlopig een beetje gedeisd zouden houden. De volgende zondag was de kerk echter propvol. Niemand wilde de actie missen.
Diverse media berichtten de afgelopen tijd uitgebreid over de terroristen die in het Indiase Mumbai op diverse plaatsen een enorm bloedbad aanrichtten. Bijna tweehonderd onschuldige mensen werden omgebracht door een islamitische groepering. Maar bijna niemand weet dat er in datzelfde India op vrijwel hetzelfde moment de meest onbegrijpelijke gruweldaden gepleegd worden. In de staat Orissa worden christenen door fanatieke hindoes in het nauw gedreven. Het gaat hier niet om een klein groepje terroristen, maar een grootschalige schending van mensenrechten. Mensen worden aan stukken gehakt of levend in brand gestoken. Duizenden zijn de jungle ingevlucht. En de media? Die blijven grotendeels stil. Geen verslagen, geen foto's, geen protest.
De vervolgde kerk. Bij veel christenen staat dit thema stevig op de kaart. We ondersteunen van harte de initiatieven van organisaties als 
