Voor kleumende treinreizigers had de NS deze winter een soort straalkachels neergezet: lichtgevende warmtepilaren waar koude reizigers zich behaaglijk konden opwarmen. Elke keer als ik langs zo’n kachelpilaar liep, genoot ik van de mensen die behaaglijk tegen zo’n kachel stonden te knuffelen. Sommigen omarmden het ding bijna: hun gezicht fel verlicht, de ogen dicht van puur geluk. Even warm worden in de ijzige kou. Even stilstaan en je laten verwarmen.
Jaren geleden hoorde ik het levensverhaal van iemand met een zwaar crimineel verleden. Diefstal, gewelddadige overvallen, geweld tegen vrouwen, alles passeerde. Hij rondde zijn ‘biecht’ af met de mededeling: ‘maar ik ben geen kinderverkrachter’. Ik was niet onder de indruk van deze verdediging. Hij maakte gebruik van één van de veel gebezigde smoezen om maar niet tot het echte punt te komen, namelijk: ‘ik ben schuldig’.
Als je de uitdrukking 'recht in de leer' hoort of leest, denk je in negen van de tien gevallen aan SGP-achtige kringen. Daar staan ze voor de rechte leer. In De Volkskrant van gisteren (09-03-10) troffen we die ontbrekende van de tien gevallen aan, nu uit een minder vanzelfsprekende hoek, de Clara Wichmann stichting. De stichting die het voor u opneemt zelfs als u dat helemaal niet op prijs stelt. Al jaren hebben ze hun pijlen op de SGP gericht.
‘Vreemdgaan mag best, dat is maar spel. Het is niet het kernpunt, maar wat is het wel?’ Dat zong Frans Halsema in de jaren zestig. Sinds die tijd is vreemdgaan steeds minder taboe geworden. Intussen is de vraag naar het kernpunt, de zin van het bestaan, een noodkreet geworden. Als trouw het niet is, wat dan wel? Een paar jaar geleden werd er, op initiatief van premier Balkenende, druk gepraat over normen en waarden. Maar is de oorzaak van de ontwrichting van ons land eigenlijk niet heel simpel? We geloven niet meer in trouw.
‘Jezus leeft in eeuwigheid, Zijn sjaloom wordt werkelijkheid, alle dingen maakt Hij nieuw, Hij is de Heer van mijn leven…’ Het is twaalf uur. Uit de geluidsboxen van De Tweede Mijl klinkt muziek. De vrijwilligers en de gasten zingen mee. Diep voorovergebogen over zijn liedbundel probeert een man uit Ecuador de woorden te lezen. Zijn lippen bewegen. Met een vinger volgt hij de tekst. Na de Bijbelstudie schuif ik naast hem aan tafel. Zijn ogen lichten op en ik krijg een stortvloed van woorden over me heen.
Fanatieke godsdienstbestrijdersMomenteel ontwikkelt zich steeds duidelijker een nieuwe vorm van atheïsme. Atheïsten zijn van loochenaars van God, bestrijders van God geworden. Onder het mom dat men niet langer aan de Lees verder
Hoe eerlijkheid een leven reddeIn de Shelters, de jeugdhotels van Tot Heil des Volks in hartje Amsterdam, komen mensen regelmatig op bijzondere wijze tot geloof. Vaak gaat het om vluchtelingen of backpackers uit landen hier ver Lees verder
Voor kleumende treinreizigers had de NS deze winter een soort straalkachels neergezet: lichtgevende warmtepilaren waar koude reizigers zich behaaglijk konden opwarmen. Elke keer als ik langs zo’n kachelpilaar liep, genoot ik van de mensen die behaaglijk tegen zo’n kachel stonden te knuffelen. Sommigen omarmden het ding bijna: hun gezicht fel verlicht, de ogen dicht van puur geluk. Even warm worden in de ijzige kou. Even stilstaan en je laten verwarmen.
Jaren geleden hoorde ik het levensverhaal van iemand met een zwaar crimineel verleden. Diefstal, gewelddadige overvallen, geweld tegen vrouwen, alles passeerde. Hij rondde zijn ‘biecht’ af met de mededeling: ‘maar ik ben geen kinderverkrachter’. Ik was niet onder de indruk van deze verdediging. Hij maakte gebruik van één van de veel gebezigde smoezen om maar niet tot het echte punt te komen, namelijk: ‘ik ben schuldig’.
Als je de uitdrukking 'recht in de leer' hoort of leest, denk je in negen van de tien gevallen aan SGP-achtige kringen. Daar staan ze voor de rechte leer. In De Volkskrant van gisteren (09-03-10) troffen we die ontbrekende van de tien gevallen aan, nu uit een minder vanzelfsprekende hoek, de Clara Wichmann stichting. De stichting die het voor u opneemt zelfs als u dat helemaal niet op prijs stelt. Al jaren hebben ze hun pijlen op de SGP gericht.
‘Vreemdgaan mag best, dat is maar spel. Het is niet het kernpunt, maar wat is het wel?’ Dat zong Frans Halsema in de jaren zestig. Sinds die tijd is vreemdgaan steeds minder taboe geworden. Intussen is de vraag naar het kernpunt, de zin van het bestaan, een noodkreet geworden. Als trouw het niet is, wat dan wel? Een paar jaar geleden werd er, op initiatief van premier Balkenende, druk gepraat over normen en waarden. Maar is de oorzaak van de ontwrichting van ons land eigenlijk niet heel simpel? We geloven niet meer in trouw.
‘Jezus leeft in eeuwigheid, Zijn sjaloom wordt werkelijkheid, alle dingen maakt Hij nieuw, Hij is de Heer van mijn leven…’ Het is twaalf uur. Uit de geluidsboxen van De Tweede Mijl klinkt muziek. De vrijwilligers en de gasten zingen mee. Diep voorovergebogen over zijn liedbundel probeert een man uit Ecuador de woorden te lezen. Zijn lippen bewegen. Met een vinger volgt hij de tekst. Na de Bijbelstudie schuif ik naast hem aan tafel. Zijn ogen lichten op en ik krijg een stortvloed van woorden over me heen.
