Ik hoorde eens iemand zeggen: ‘God zit niet te wachten op onze preken, maar op onze aanbidding.' Hij wilde de preken (nog) korter en wat de ‘aanbiddingsdienst' genoemd wordt nog langer. Aanbiddingsdienst hield dan vooral heel veel zang en uitbundigheid in. Had hij gelijk? God wacht inderdaad op onze aanbidding, maar de bovengenoemde opmerking creëert een valse tegenstelling. Hij beperkte aanbidding tot zijn smaak en slechts tot bepaalde ingrediënten van lofprijzing.

---

Er wordt in veel kerken en gemeenten wel heerlijk gezongen, maar het is ook een feit dat er een schreeuwend gebrek aan kennis van de Bijbel is en daardoor een groot gebrek aan kennis van God. Jezus zei tegen de Samaritaanse vrouw: ‘Gij aanbidt wat gij niet weet; wij aanbidden wat wij weten, want het heil is uit de Joden' (Johannes 4:22). Kennis van Gods Woord en ware aanbidding gaan samen. Ware aanbidders aanbidden in ‘geest en waarheid'. Dat veronderstelt zowel een werk van de Geest, als het kennen van de waarheid. Die kennis druppelt niet vanzelf ons hoofd in, maar ontvangen we door intensief Gods Woord te bestuderen.

Hans Frinsel