Waar komt toch het idee vandaan dan we zoveel moeten dóen als christenen? Kijk om je heen en huiver! Wat je ziet is vaak niet te best: drukke en gestreste christenen die niet actief zijn, maar óveractief. Druk voor de Heer of voor zijn gemeente of kerk. Rennen, vliegen, haasten, doen en nog meer doen. Druk met hun bediening, hun gemeente, hun kerkelijke projecten en nog veel meer. Meer heerlijkheid, meer opwekking, meer hemel op aarde, desnoods organiseren we het zelf.

Waarom toch? Met alle respect: maar wie denken we wel niet dat we zijn? Is het onze bediening? Is het onze gemeente is het ons project dat we moeten trekken? Nee. Het is Zijn bediening, Zijn gemeente en Zijn ‘project'. Hij doet het en zal het doen. En wij? Wij mogen helpen in alle bescheidenheid. De spotlights mogen nooit op ons of onze bediening staan, maar moeten altijd gericht zijn op Christus. Dat is aanbidding in alle essentie: niet ik, maar Christus. Om het met de woorden van Johanes de Doper te zeggen: Hij moet groter worden en ik kleiner.

Passief

Moeten we dan passief en lijdzaam toekijken? Moeten we aan de zijlijn staan of in de reservebank zitten? Welnee. We leven weliswaar in de schaduw van Hem, het Licht van de wereld, maar Hij wil ons niets liever dan betrekken in zijn plan. Dat kan alleen als we onze positie kennen die altijd gaat om ‘zijn' en niet om ‘doen'. Wie we zijn? Zijn kinderen, zijn leerlingen. Vanuit die rust kun je verder.