Als we iets ervaren van Gods heiligheid, beseffen we onze eigen nietigheid. Bij Gods grootheid voel je je vanzelf kleiner worden. Dit besef dringt ons ertoe om onszelf ook fysiek kleiner te maken. Te knielen. Door te knielen worden we de helft kleiner. We brengen onszelf in een iets juistere verhouding tot Gods grootheid. De heiligheid van God vraagt om onze nederigheid, om onze verwondering: ‘Hoe groot zijt Gij, hoe groot zijt Gij'. Kleine kinderen leren in veel gevallen ‘s avonds geknield voor hun bedje te bidden. Ook ouderen doen dat gelukkig nog wel. Maar daarbuiten kennen we binnen het protestantisme niet de traditie van het knielen. Als je dat toch wilt moet je er telkens opnieuw toe besluiten: ‘zal ik het voorstellen of toch maar niet'. Dat levert elke keer een kleine strijd op.

---

Jarenlang maakte ik deel uit van een mannenwerkgroep. Het gebed was een belangrijke onderdeel van onze vergaderingen. Altijd baden we geknield. Als we gasten hadden waren ze onder de indruk. Ze deden graag mee. Geen weldenkend gelovige kan er iets op tegen hebben. Ook binnen Waypoint, het hulpverleningswerk van Tot Heil des Volks op Urk, proberen we deze (goede) gewoonte te praktiseren. Op een of andere manier wil je de realisering van Gods grootheid en heiligheid tot uitdrukking brengen.

Krijn de Jong

(Deze tekst is onderdeel van het artikel 'Heilige houding' uit het februarinummer van De Oogst, maandblad van Tot Heil des Volks.)