Het Darwinjaar zorgt ervoor dat christenen flink aan het bakkeleien zijn geslagen over de schepping. Sla er de opiniepagina’s van christelijke kranten en tijdschriften maar op na. Verwarring alom. Andries Knevel heeft inmiddels spijt betuigd dat hij vroeger een zesdaagse schepping verkondigde. En Willem Ouweneeel komt na een ingewikkelde verhandeling tot de slotsom dat hij ‘ontstaansagnost’ is. Hoewel we als Habakuk-redactie meestal niet om een uitgesproken mening verlegen zitten, beschikken wij helaas niet over de juiste kennis en opleiding om wijze dingen te roepen over aardlagen, fossielen en dat soort zaken. Gelukkig dat het Woord de eenvoudigen inzicht geeft (Psalm 119:130). Dat geeft moed. Misschien kan dat Woord ons verder helpen.

De Bijbel wijst op diverse plekken voor het gevaar van ‘wereldse wijsheid’. Waarom? Omdat het motief achter die wijsheid vaak niet zuiver is. Paulus schrijft in Romeinen 1: ‘Hun overpeinzingen zijn volkomen zinloos en hun onverstandig hart is verduisterd. Terwijl ze beweren wijs te zijn, zijn ze dwaas en hebben ze de majesteit van de onvergankelijke God ingewisseld voor beelden van vergankelijke mensen, vogels, lopende en kruipende dieren. Daarom heeft God hen in hun lage begeerten uitgeleverd aan zedeloosheid, waarmee ze hun lichaam onteren. Ze hebben de waarheid over God ingewisseld voor de leugen; ze vereren en aanbidden het geschapene in plaats van de schepper, die moet worden geprezen tot in eeuwigheid.’

Menselijk inzicht

Dit soort veroordelingen mogen we medegelovigen niet zomaar voor de voeten werpen. ‘Wie bent u dat u een oordeel velt over uw broeder of zuster?’ schrijft Paulus in dezelfde brief aan de Romeinen. Tegelijk maken deze woorden wel duidelijk dat we de ‘wereldse wijsheid’ niet klakkeloos moeten overnemen. Theorieën over het ontstaan van de aarde berusten altijd op beperkte, menselijke inzichten. ‘Waar was jij toen ik de aarde grondvestte?’ vroeg God aan Job. Op die vraag kunnen ook de grootste geleerden in 2009 geen antwoord geven.

Redactie Habakuk