Zojuist zat ik op de vloer van ons appartementje in een miljoenenstad mijn Bijbel te lezen. Psalm 19 was aan de beurt. ‘De hemel verhaalt van Gods majesteit, het uitspansel roemt het werk van zijn handen.' Ik sla onbewust een blik naar het raam om iets te zien van de majesteit waarvan de hemel vertelt. Ik zie het betonnen muurtje voor ons raam met daarachter twee auto's. Daarboven het grijze dak van de parkeergarage. Ik kijk gauw de andere kant op.

Door de openstaande deur van het washokje zie ik slechts de grijze tegeltjes van het gebouw tegenover ons. Het uitspansel vertelt wel, maar ik kan het niet horen. De tekst, die was bedoeld als uitnodiging om ons te verwonderen, is voor mij een confrontatie. Ook de inrichting van onze leefomgeving is een manier waarop we God kunnen laten spreken of, in dit geval, het zwijgen opleggen.

Ik sta even stil bij het feit dat de bijbel ook in mijn stadse context wat te zeggen heeft, op manieren die de psalmdichter niet had kunnen voorzien. Ik lees verder en kom bij psalm 24. Ik moet gelijk denken aan dat middagje winkelen in Engeland. We kwamen bij een schitterend historisch gebouw, stijlvol omgebouwd tot luxe winkelcentrum. Omringd door de koopdrukte, de herrie en de advertenties, zag ik opeens die tekst op de verweerde gevel. Psalm 24 :1 ‘The earth is the LORD'S, and the fullness thereof'. Met de groeten van de psalmdichter.

Kim ter Berghe