Veel mensen wensen elkaar vandaag geluk toe. Gelukkig nieuw jaar! Je kunt beroerdere dingen doen. Maar hoe worden we eigenlijk gelukkig? In het Reformatorisch Dagblad van 31 december staat over deze vraag een boeiend artikel van de hand van Enny de Bruin. Het was haar opgevallen dat het in de allerpopulairste boeken van het moment vooral gaat over de vraag 'hoe word ik gelukkig?'. Een van de bestverkochte boeken van het afgelopen jaar is 'Eten, bidden, beminnen' van de Amerikaanse schrijfster Elisabeth Gilbert.

Geld, een huis, een goeie baan, een goeie relatie, al deze dingen hadden haar niet gelukkig kunnen maken. Ze begon een spirituele zoektocht. Velen herkenden zich in haar verhaal en zagen in haar een wegwijzer. 'Miljoenen vrouwen zochten naar adviezen voor het leven in deze spirituele autobiografie.' Enny de Bruin bespreekt in haar artikel vier van dit soort boeken. Allemaal 'op zoek naar geluk boeken'. Ze hebben allemaal gemeen dat ze veel van de mensen zelf vragen. Te veel. We moeten onszelf gelukkig denken. We moeten ons bewust worden van de kracht binnen in ons. We moeten ons eigen lot ontwerpen. Tjonge jonge, dat wordt weer een druk jaar zonder garanties. Het christendom blijkt de enige godsdienst waarin mensen zichzelf niet hoeven op te werken. Dat gaat ook heel moeilijk vanuit het moeras waarin we leven.

De allerbeste wensen, is ook een nieuwjaarswens. Waarom zouden we het allerbeste niet gewoon benoemen. Bijvoorbeeld door elkaar 'Veel heil en zegen' toe te wensen. Heil en zegen zijn zaken die van boven komen. Van God die het denken bedacht heeft en die machtig is en die ons bedoeld heeft. Hij steekt zijn hand naar ons uit om ons op te trekken.

Wat rest de redactie van Habakuk anders dan u allen 'veel heil en zegen toe te wensen'.

Redactie Habakuk