Met enige regelmaat zien we politieke partijen zich de laatste tijd redelijk opstellen tegenover christenen. De VVD is zelfs met een waar charme-offensief bezig. Hoofdredacteur Peter Bergwerff van het Nederlands Dagblad schrijft daar vandaag een behartigenswaardig commentaar over. Verder beweerde Alexander Pechtold recent, dat D66 niks tegen christenen heeft. En zaterdag liet Geert Wilders in zijn zendtijd op radio weer eens weten, dat christenen alleen bij zijn partij veilig waren tegen de islamisering van Nederland.

Maar vergist u zich niet. Geen van deze politici geeft het christendom echt de ruimte. Afgelopen week ging de VVD zich tegenover minister Rouvoet bijvoorbeeld aan ongekende platvloersheid en mediadrang te buiten met het verwijt van het instellen van een ‘schaamhaarpolitie'. Het was maar een illustratie en manier om de kern van het probleem te duiden, heet het achteraf. En we moeten er ons ook weer niet te druk over maken, als we maar wel naar de opgepompte en betuttelende libertijnse preken van Rutte over je eigen gang kunnen gaan luisteren. Anders gaat Mark zich toch ergeren. Wie betuttelt hier eigenlijk?

Pechtold is trouwens puur pragmatisch, als hij zijn respect voor christenen uitspreekt. Want, legt Alexander uit, ‘je kunt mensen toch niet aan hun haren de eenentwintigste eeuw in slepen'. Bij Wilders zit je trouwens ook gewoon fout. Daar wordt het christendom gemixt met een forse portie vreemdelingenhaat en eigen belang. 'Waarom zou uw zuur verdiende geld naar de derde wereld moeten gaan', vraagt Geert aan de belastingbetaler. Per saldo is er dus geen enkele aanleiding blij te zijn met die vernieuwde aandacht en waardering voor het christendom. Christenen zullen vooral zelf duidelijk moeten maken wat het betekent om Christus in de politiek na te volgen.