Met verbazing aanschouw ik van een afstandje de obsessie met eten die bezit heeft genomen van de toch weldoorvoede Nederlanders. Mensen moeten van bijna elk voedingsmiddel weten wat voor soort vitaminen erin zitten en hoeveel, met hoeveel procent het de kans op hart- en vaatziekten verlaagt dan wel verhoogt, wat het doet met het cholesterol, de stoelgang, het IQ, de weerstand en het energieniveau van de consument.

Ontevreden

Vervolgens is het heel belangrijk hoeveel calorieën en verzadigde vetten een product bevat, want vrijwel iedereen is ontevreden over zijn gewicht, of over het gewicht dat hij mogelijk in de toekomst zou kunnen krijgen door het consumeren van het product in kwestie. Dan vraagt men zich af welk effect de productie heeft gehad op de CO2-uitstoot en het gat in de ozonlaag, wat de levenskwaliteit was van het stuk vee dat – zij het niet vrijwillig – lichaamsdelen heeft gedoneerd voor de productie van het voedingsmiddel, welke medicijnen en groeistimulerende middelen het betreffende dier toegediend heeft gekregen en in welke hoeveelheden. Verder geven we de voorkeur aan lokaal geproduceerd voedsel, het liefst biologisch geteeld op gepaste afstand van vuilverbrandingsovens en kernreactoren en natuurlijk zonder E-nummers. O ja, en het moet ook nog lekker zijn.

Illusie

Het is natuurlijk heel goed om je bewust te zijn van wat je eet, maar nog belangrijker is je ervan bewust te zijn dat je eet. Dat is namelijk niet vanzelfsprekend voor een paar miljard mensen. Volmaakte voeding en een honderd procent gezond dieet, dat is een illusie. We kunnen ernaar streven, maar vergeet niet te genieten van het feit dat er genoeg is. Genoeg om geen honger te hebben, genoeg om te leven en genoeg om uit te delen.

Deze column verscheen eerder in De Oogst, het maandblad van stichting Tot Heil des Volks.