'Scheidend CU-voorzitter ziet CU/SGP op termijn samengaan', kopte het Nederlands Dagblad afgelopen zaterdag op de voorpagina. Een bericht dat - mede door de te verwachten verkiezingen dit jaar - oude discussies nieuw leven inblaast. Nu ken ik ChristenUnie-voorzitter Peter Blokhuis (foto) als een aimabel man met oprecht verlangen naar christelijke eenheid. Eerlijk gezegd zou ik willen dat zijn wensdroom uitkwam. En misschien wordt die ook wel waar, maar dan mogelijk op een andere manier dan Blokhuis nu denkt.

Het argument van Blokhuis voor die eenwording is dat de partijen het over 'de echt belangrijke thema's zoals de onderwijsvrijheid' het wel eens zijn. Bij zulke zaken zou het er niet toe doen of je in sociaal-economische zaken een 'beetje meer rechts of links' bent. Nou denkt om te beginnen SGP-voorzitter Van Leeuwen daar al anders over, maar er is nog een andere kanttekening bij te plaatsen.

Orthodox

Het zijn niet alleen sociaal-economische kwesties die ChristenUnie (CU) en SGP van elkaar scheiden. Er zijn ook steeds dieper wortelende verschillen in de geloofsopvatting die leiden tot verschillende politieke profilering. Daarin kiest de SGP voor de orthodoxe lijn. De CU daarentegen constateert dat haar kerkelijke achterban 'heftig in discussie is' over hoe orthodox de partij moet zijn in haar Bijbelopvatting, zeker als het gaat om seksuele ethiek. Blokhuis zelf erkent dat de partij er niet in slaagt – zeker voor de 'buitenwereld' niet – duidelijk te maken wat het standpunt van de partij daarin is. Bijvoorbeeld inzake de netelige en emotioneel beladen vraag of homoseksueel samenlevende leden - door hun liberale Bijbelopvatting op het punt van relaties en seksualiteit - de partij geloofwaardig kunnen vertegenwoordigen.

Opdelingsscenario?

Naarmate het langer duurt voor die vraag ondubbelzinnig in orthodoxe zin beantwoord is, zie ik CU en SGP alleen maar verder uit elkaar groeien. Al hoop ik - net als Blokhuis - dat het nog lang mogelijk zal blijven dat ze rond christelijke hoofdzaken samen zullen optrekken. Maar op termijn zie ik nu eerder een ander scenario dan een volledig samengaan. Het lijkt me namelijk niet onlogisch te veronderstellen dat bij het uitblijven van een ondubbelzinnige keus het orthodoxe deel van de CU-achterban op een of andere manier aansluiting gaat zoeken bij de SGP. Bijvoorbeeld zoals RPF-voorloper het NEV dat indertijd deed bij het GPV. Voor het overblijvende deel van de CU rest dan het CDA of misschien wel een partij zonder expliciet christelijke basis.