Het CU-rapport over de vraag of mensen met een homoseksuele relatie de partij geloofwaardig kunnen vertegenwoordigen, en de discussie daarover, ademen orthodox liberalisme: je hoort de vertrouwde Bijbelwoorden en formuleringen, maar ze zijn van hun kracht ontdaan.

In Johannes 1:14 staat over de Here Jezus dat Hij ‘vol van genade en waarheid' was. Jezus was honderd procent genade en honderd procent waarheid. Dat dat voor ons heel moeilijk is, zie je terug in de discussie over homoseksualiteit. Ook mensen met een homoseksuele oriëntatie die afzien van een relatie, voelen zich nog altijd bedreigd en snakken naar een kerk die hen van harte welkom heet. Veel pijn dus.

Zullen we als 'wiedergutmachung' de waarheid dan maar wat verruimen? Dat kan, maar dan raken we wel verwijderd van onze Heer Jezus Christus. En dat is het laatste wat iemand die Hem liefheeft wil.

Eenvoudige leden

De ChristenUnie is met haar rapport ‘Representatie' gekomen. De voorzitter, Peter Blokhuis, is zeer tevreden: ‘echt ChristenUnie'. Het rapport zegt dat een vertegenwoordiger moet handelen ‘in de geest van de partij'. Eenvoudige leden vragen zich echter af: Wat is ‘echt ChristenUnie?' Wat is 'in de geest van de partij?'

Moet ik me laten leiden door een aantal prachtige Bijbelse redeneringen uit het rapport, of door uitspraken van prominente leden, die al ruim voor de verschijning van het rapport lieten weten geen enkele moeite te hebben met een CU-vertegenwoordiger die in een homoseksuele relatie leeft?

Of moet ik me laten leiden door partijleider André Rouvoet, die in het tv-programma 'Knevel en Van den Brink' liet weten dat de Bijbel duidelijk is, maar dat het kan zijn dat een selectiecommissie tot een nog iets duidelijker oordeel komt?

Verontwaardiging

En was er de laatste tijd geen sprake van selectieve verontwaardiging? De leidinggevenden in de partij waren boos en verontwaardigd over het optreden van Yvette Lont. Het kan mij ontgaan zijn, maar is er ook iets gezegd over Tineke Huizinga, die in het feministische maandblad Opzij liet weten dat het niet aan de partij is over een homoseksuele relatie te oordelen? Is het vreemd dat mensen zo gaan denken dat de partij een bepaalde richting opgaat?

De discussies over het homohuwelijk en de weigerambtenaar worden door deze discussie volledig overvleugeld. Waar hebben we het nog over, als homoseksualiteit zelf wordt gehonoreerd?

Mantra

‘Geen rijtjes zonden.' Deze woorden uit het rapport hebben de werking van een mantra gekregen. Ze worden zo vaak herhaald dat een andere mening bijna dom lijkt. Ik kom in de Bijbel echter heel veel rijtjes tegen. Als bijvoorbeeld de rijke jongeling aan Jezus die belangrijke vraag stelt over het beërven van het eeuwige leven, dan geeft Jezus een klein opsomming uit dat unieke rijtje: de Tien Geboden. Ook de brieven van Paulus staan vol rijtjes.

'Géén rijtjes', heb ik vanaf dag een van de discussie ervaren als een uitvlucht, het ontlopen van een onvermijdelijke confrontatie. Rouvoet had heel wat ellende kunnen voorkomen als hij gelijk duidelijk had gemaakt wat mensen van een orthodoxe partij als de ChristenUnie kunnen verwachten. Als dan iedereen over je heen gaat vallen, is het moment daar om de grondwettelijke godsdienstvrijheid aan de orde te stellen, met de vraag of die ook voor orthodoxe christenen nog geldt.

Natuurlijk was er één hele grote moeilijkheid. Het Bijbelse antwoord gaat frontaal in tegen de tijdgeest. Als je bezwaar uit tegen de geest der eeuw, dan maak je geen vrienden.

Misschien hadden de prominenten geen slappe knieën, maar waren ze al eerder van gedachten veranderd. De uitspraak van D66-Kamerlid Van der Ham, dat de CU ‘een interessante vrijzinnige move' heeft gemaakt, is bij mij blijven hangen. Buitenstaanders zien vaak helderder wat er in jouw huis gebeurt dan jezelf. Is er een nieuwe vorm van vrijzinnigheid aan het ontstaan?

Veel wijst in die richting. Veel kerkelijke jongeren lossen bijvoorbeeld problemen op met: ‘Iedereen zijn eigen ding'. Anderen doen meer het geloof 'er bij'. Ze bestrijden niks. Ze volgen alleen de Bijbel als het goed voelt. Een ook veel voorkomende vorm is: je drukt je Bijbels uit, maar je laat vervolgens in de praktijk alle ruimte om het anders te doen. Het is de meest effectieve manier om Bijbelse principes uit te hollen. Bij veel van dit orthodoxe liberalisme hoor je de vertrouwde Bijbelwoorden en formuleringen, maar zijn ze van hun kracht ontdaan. Het gaat hier over veel meer dan een visie op homoseksualiteit, het gaat over een visie op de Bijbel. Een orthodoxe of een liberale.

Smalle weg

Ik ken een jonge vrouw met lesbische gevoelens. Haar ouders vinden dat ze er niet al te moeilijk over moet doen. Haar 'orthodoxe' kerkgemeenschap vindt dat het eigenlijk niet kan, maar: 'je doet er nu eenmaal weinig aan, dus houd het vooral netjes'. Zelf is ze al jong tot geloof gekomen. Ze heeft Jezus lief gekregen. En ze is van de Bijbel gaan houden. Ze zegt: ‘ik zie die weg niet in de Bijbel'. Daarom onthoudt ze zich van seksuele relaties. Zo iemand heet in de Bijbel een discipel, een volgeling van Jezus Christus.

Ik hoop dat ze mij op die smalle weg ook tegenkomt.