De Syrische president Bashar al-Assad is geen lieverdje. Samen met het leger regeert hij met harde hand. Wie het in Syrië nu echt voor het zeggen heeft, is niet helemaal duidelijk. Wel dat er dagelijks veel onschuldige slachtoffers vallen door bruut en buitenproportioneel overheidsgeweld. Zo’n man en zo’n systeem wil je dan wel weg hebben.

Maar wat komt er na Assad? Het Nederlands Dagblad (ND) publiceerde afgelopen zaterdag alarmerende verhalen over hoe de gewapende oppositie met christenen omgaat. Zij vrezen dat er in een nieuw Syrië voor hen geen plaats meer zal zijn en velen zijn al naar Libanon gevlucht. En ja, misschien hadden zij zich uit lijfsbehoud wel te veel met het regime geïdentificeerd. Maar wie ben ik om daar wat van te zeggen? Syrië schijnt van de opstandelingen geheel islamitisch te moeten worden, soennitisch wel te verstaan. Dat baart me zorgen en terecht spreekt intussen bijna niemand meer van een Arabische lente.

Verdacht

Een ander signaal dat het niet goed gaat in Syrië kwam deze week van al-Qaida. Leider Ayman al-Zawahiri sprak in een videoboodschap zijn steun uit voor het verzet van de Syriërs tegen hun regime. Al-Zawahiri beschuldigt het Syrische regime van misdaden tegen de burgers. Hoe huichelachtig kun je zijn? De leider van al-Qaida vraagt vervolgens de moslims in Turkije, Jordanië en Libanon om het verzet te steunen. ‘De gewapende opstand in Syrië krijgt zo meer en meer een islamitisch tintje’, schreef het ND terecht.

Tegelijk lijkt het net om Israel zich met zo’n oproep van al-Qaida steeds meer te sluiten. Ook dat moeten we niet uit het oog verliezen. In Egypte, die andere buur van Israel is de Moslimbroederschap al aan de macht. Ook in Syrië is deze beweging sterk. Dan hoef je geen Israel-fanaat of profeet te zijn om te kunnen bedenken dat het al Qaida echt niet primair om die arme Syrische burgers zal gaan. Voor al-Zawahiri zijn zij slechts pionnen. Hij wil naar Jeruzalem.