Ayaan Hirsi Ali heeft weer van zich laten horen. In het Amerikaanse opinieblad Newsweek van 6 februari schreef ze over 'The global war on Christians in the Muslim World'. Echt nieuws is het niet, schokkend is het wel. 'From one end of the muslim world to the other, Christians are being murdered for their faith'. Volgens Hirsi Ali is er een stille oorlog gaande, een groeiende genocide. Gek die onverschilligheid. Iedereen kon het allang weten. Na de de aanvoerder van de 'lijst van vervolgde christenen', Noord Korea, volgen negen moslimlanden. En elke dag kun je in de krant lezen over moordpartijen op christenen. Je moet dan wel een christelijke krant lezen. De seculiere pers is heel wat soberder in haar berichtgeving. Het is maar welke kant je op kijkt. Christenen zijn in dit tijdsgewricht geen populair volkje.

Niet hip

Elma Drayer stelt in haar column in Trouw van 9 februari: 'Christenvervolging is niet hip en zal dat ook niet worden'. De verklaring daarvoor is volgens haar even eenvoudig als onnozel, 'van oudsher was dit soort activisme een bekommernis van nogal steile christenen'. Vanwege de eigen clubjes raakte het thema besmet. 'In de politiek hangt om christenvervolging dezelfde geur. Doorgaans zijn het de broeders van de ChistenUnie en SGP die de ferme Kamervragen stellen'. Je zou denken dat dat geurtje niet direct om Ayaan Hisi hangt, maar in de Volkskrant zocht je tevergeefs naar een reactie op haar artikel in Newsweek. Is de verklaring van Elma Drayer, 'er hangt een geurtje om' afdoende? Ik denk het niet. Het onderwerp christenvervolging is niet hip, daar heeft ze zeker gelijk in. Het zit niet in de lucht. We klagen liever over moslimfobi. Tijdgeest heet zoiets. Dat is een geest die de massa bijziende maakt. Verblind kan ook.

'Het heeft niet zo zeer de interesse'. Wanneer hoorden we dat onlangs ook noemen. O ja, over de Jodenvervolging. Dat onderwerp had ook heel lang niet de interesse. Werden ze dan niet bij bosjes vermoord? Ja wel, maar het onderwerp was gewoon niet hip.
Ik zit nog met een kort verhaaltje dat ik hoorde van mijn vader. Het was ergens in 1943 in een klein christelijk dorp. Een overspannen Joodse man kwam de wachtkamer van de dokter binnen en riep naar de wachtenden: 'Jullie zijn de volgenden'.

Foto: tweedekamer.nl