Een taboe is het allang niet meer. Je kunt rustig jezelf christen noemen zonder je ervoor te schamen dat je nooit naar een kerk gaat. Voor geloven heb je de kerk tenslotte niet nodig. Het is tussen jou en God. Een drogreden, maar ik begrijp waar het vandaan komt. Veel mensen zien de kerk als een maatschappelijke organisatie of religieus instituut en geloven als iets persoonlijks. En wat heeft een organisatie te maken met de dingen die jij ervaart diep in je hart?

Waar de kerk vooral een organisatie is geworden, doet ze zichzelf schromelijk tekort. Waar geloven alleen iets in je hart is, heeft het geen bestaansrecht. Een kerk is een gemeenschap van gelovigen, die samen met vallen en opstaan hun Heer volgen. Niet alleen in het diepst van hun hart, maar in elk facet van hun leven.

Dat radicale volgen valt niet mee en alleen daarom al heb je medegelovigen nodig. Maar ook het hele idee van solochristenen is vreemd aan de Bijbel. We worden kinderen van God, we zijn dus een familie. We krijgen gaven om elkaar op te bouwen. De psalmen, die spreken over de verborgen omgang met God, spreken ook van de vreugde van het optrekken in dichte drommen naar Gods huis.

Het is waar dat de gemeenschap van gelovigen niet samenvalt met de grenzen van kerkelijke organisaties. Maar als je de gemeenschap van gelovigen zoekt, maak je in de kerk een goede kans. Een betere kans in ieder geval dan thuis op de bank.