Een poosje geleden werd ik door een docent Engels aan een Aziatische universiteit uitgenodigd om eens een les met haar mee te draaien. We spraken meteen af voor de volgende dag en daardoor waren de studenten niet voorbereid op de komst van een blanke buitenlander. Maar ik had nauwelijks een stap in het lokaal gezet, of veertig opgewonden studenten gaven mij een spontaan applaus.

De studenten waren echt nieuwsgierig. Ze stelden me vragen over Nederland, het onderwijssysteem, het koningshuis en het landschap. De vragenstellers begonnen steevast met en beleefd bedankje voor mijn komst en een compliment over mijn uiterlijk of presentatie. Na elk antwoord kreeg ik weer een enthousiast applaus.

Ongemakkelijk gevoel

Het was allemaal erg vriendelijk, maar ik voelde me er toch wel wat ongemakkelijk onder. Allereerst omdat ik al dat enthousiasme nergens aan had verdiend. Mijn enige ‘prestatie’ was het feit dat ik als blanke buitenlander op bezoek kwam. Maar ik was er ook niet gerust op dat een willekeurige Aziaat, die onverwacht in een collegezaal in Nederland zou verschijnen, net zo’n warm onthaal zou krijgen. Zo iemand zou misschien wat vreemde blikken kunnen verwachten, een paar kritische vragen en verder algemene desinteresse.

Wennen aan een nieuwe wereld

Nog steeds krijgt de blanke vreemdeling op veel plekken in deze wereld onverdiende aandacht of waardering. Daar staat tegenover dat wij als westerse samenlevingen niet-blanke vreemdelingen – ook vaak onverdiend – buiten de deur te houden. Erg eerlijk of gastvrij is dat niet. Wanneer in de komende wereld Christus alle zaken recht zal trekken, kan het voor ons nog wel eens wennen worden.