In februari dit jaar start er een nieuw gebedsinitiatief in de VS. Ook in Nederland zullen we er ongetwijfeld nog van horen. Het gaat om de actie ‘One Cry’, een nationale oproep om de geestelijk dufheid af te schudden. De organisatoren doen de oproep ‘met een bezwaard hart en een gevoel van urgentie’. Ze maken zich grote zorgen over ‘de geestelijke noodtoestand’ van de kerk in hun land.

Ik schat in dat de reacties in betweterig christelijk Nederland sceptisch tot kritisch zullen zijn. Want is dit niet de zoveelste poging om met behulp van marketingtechnieken en moderne media een mooie belofte van succes voor te houden? Ik geef toe, er is wel enige reden voor zo’n houding. Met de oppervlakkigheid van veel megakerken en een prediking gericht op materiele welstand hebben de Amerikanen die houding van ons ook wel een beetje aan zichzelf te wijten. Maar laten we niet te gemakkelijk oordelen.

Toewijding

Zelf was ik op familiebezoek in de VS in de gelegenheid voorzitter Dave Butts van het National Prayer Committee te horen spreken over de oproep. In alle eenvoud sprak hij over de noodzaak van ‘consecration’ of toewijding. Zonder die persoonlijke toewijding aan Christus of levensheiliging zal het gebedsinitiatief inderdaad niets anders zijn dan de zoveelste moedeloos makende actie. Maar vanuit de erkenning dat we in al onze hoogmoedigheid er een potje van gemaakt hebben in de kerk wil God ons misschien nog horen en zijn Geest opnieuw laten werken in ons midden. Ik sluit me graag aan bij de woorden van de orthodoxe theoloog dr. John Piper: ‘De grootste behoefte van de wereld is een opwekking in de kerk’. Amen!