Dat was afgelopen zaterdag de titel van de column van dr. A. L. Th. De Bruijne in het Nederlands Dagblad. Een pakkende en ontroerende column. Misschien wel het meest fundamentele stuk dat ik de laatste tijd gelezen heb over de kerk en homoseksualiteit.

De Bruijne houdt ons voor dat christenen met een homoseksuele gerichtheid die er bewust voor kiezen alleen te blijven ‘onbedoeld gemarginaliseerd en in de steek gelaten worden’. Alle aandacht van de kerk lijkt gefocust op de vraag ‘of de kerk misschien toleranter moet zijn tegenover homo’s die wel in een relatie leven’.

Voorbeeld

En dan vervolgt De Bruijne met een heel diepe gedachte die ik graag met u deel: ‘Christenhomo’s die bewust alleen blijven, hebben het nodig dat hun levensweg in de kerk herkend wordt als een weg waarin de contouren van Jezus’ kruis en opstanding doorschemeren’. Laten we daar even goed over nadenken. Zij zijn zo een voorbeeld voor alle andere christenen. Ze komen niet als ‘een stel kneuzen’ achteraan. Nee, ze gaan ons voor!

Verwereldlijkte orthodoxie

En hier zou volgens De Bruijne wel eens een schoen kunnen wringen. Voor veel in naam nog orthodoxe gelovigen ‘lijkt het in de kern bij het geloven niet meer te gaan om het zoeken van je leven in Jezus, of om het laten kruisigen van je oude bestaan’. Misschien heeft, aldus de Bruijne, de verwereldlijkte Nederlandse orthodoxie daarom vandaag deze relatieloze christenhomo’s juist heel hard nodig. Als voorbeeld van de heiliging ‘zonder welke (volgens de schrijver van de brief aan de Hebreeën) niemand de Heer zal zien’. Zo zijn er nog christenhomo’s die niet in een homoseksuele relatie leven. Ze hebben zich voor een deel verenigd in de stichting ‘Onze Weg’. Met De Bruine zeg ik: ‘laten we hopen, nee bidden, dat ze volhouden’. Ons ten voorbeeld.

 

Meer informatie
over stichting Onze Weg