Met enige regelmaat hoor je in christelijke kring het argument dat je hetgeen wat de Bijbel zegt over geslachtsverkeer tussen mensen van het zelfde geslacht moet zien ‘in de historische context’. De Bijbel zou op dit punt slechts spreken over ‘uitwassen en cultische rituelen’. Ook in kringen van de homobeweging is dit geluid trouwens te horen. Henk Krol, de hoofdredacteur van de Gaykrant, kan daar met veel invoelingsvermogen op een prachtige domineestoon over spreken.

Maar hoe zinnig is deze uitleg van de Bijbel? Als het klopt, dan heeft de wereldwijde kerk zich bijna tweeduizend jaar schromelijk vergist. Wat zielig voor die kerk en allen die onder die ‘verkeerde’ uitleg geleden hebben en al worstelend met God een weg zochten.

Kanttekeningen

Bij deze uitleg of homotheologie – die overigens al aardig ingang vindt in de reguliere kerken – vallen best een aantal kanttekeningen te maken. Vooral ook vanuit het eigen argument van het contextueel verstaan van de Bijbel. Want de homotheologie zelf is een relatief nieuwe, tijdgebonden theologie en onderdeel of vorm van de zogenaamde bevrijdingstheologie. Deze theologie kwam op in de antiautoritaire jaren zestig van de vorige eeuw en ging uit van een marxistische maatschappijanalyse. Individuele zonde verdween naar de achtergrond. ‘Zondige’ structuren in de maatschappij en de kerk, daar ging het om.

Dit denken is nu dus voor velen de context geworden voor het  verstaan van Bijbelteksten die refereren aan homoseksualiteit. De nieuwe moderne cultuurhistorische context is de bril waardoor we de Bijbel zouden moeten lezen. De ene (oude) context wordt dus vervangen door een (meer verlichte) andere. De traditionele aanname dat homoseksualiteit binnen het christendom niet gepraktiseerd kan worden, is hiermee als achterlijk en primitief verworpen.

Van ‘ruimdenkende’ mensen valt me deze dogmatische benadering toch een beetje tegen. Wat meer bescheidenheid zou op zijn plaats zijn. Want Gods woord staat immers vaker – misschien wel per definitie - haaks op ons gevoel en wat we het liefst zouden willen horen. Zouden we dan niet bij die moeite moeten beginnen? Bij de opstand in ons eigen hart tegen wat God zegt, bij wat in de traditie van de kerk onze zondige natuur heet. Die natuur hebben mensen met een hetero- en homoseksuele gerichtheid met elkaar gemeen. Waarom dan niet samen eerlijk voor God staan en buigen voor zijn Woord? Met alle consequenties van dien.