Steeds meer kerken hebben moeite om een duidelijke huwelijksmoraal te hanteren. Onze tijd maakt het er ook niet makkelijker op. Want wat doe je met een gemeentelid dat na een scheiding wil hertrouwen? Of jongeren die na jaren samenwonen een kerkelijke bevestiging van een toch maar gesloten huwelijk vragen? Daarover wil je toch niet al te hard oordelen. Want wie is er zonder zonde?!

Veel kerken hebben geleerd dat je in zo’n situatie vooral ‘pastoraal’ moet optreden. Dat voorkomt discussie en verdeeldheid. En och, iedereen moet toch een kans hebben om opnieuw te beginnen. Als je maar belijdt dat je schuld had aan die scheiding. Of dat je eigenlijk beter niet had kunnen gaan samenwonen. ‘Pastoraal’ betekent dan vooral begripsvol. Gevolg is dan vaak dat er in de kerk ruimte ontstaat voor een levensstijl zoals die ook buiten de kerk gebruikelijk is.

Onderwijs

Maar is dat alles wat er over huwelijkspastoraat te zeggen is? En als dit de kerkelijke praktijk is, welk onderwijs moet je aan jongeren dan voorhouden ter voorbereiding op het huwelijk? Met hoeveel gezag kun je dan nog zeggen dat God de seksualiteit bedoeld heeft voor de unieke huwelijksrelatie van één man met één vrouw? Wordt het geen tijd om in de kerk gewoon weer helder te gaan zeggen dat samenwonen niet de weg is en dat Jezus zeer kritisch is over scheiden?

En in de gevallen dat het dan toch misgaat moet er inderdaad pastoraat zijn. Maar dan wel pastoraat in de betekenis dat het mensen dichter bij Jezus brengt en bij de trouw aan zijn Woord. Dan kunnen ook lastige opties als ongehuwd blijven na een scheiding - Paulus spreekt daarover in 1 Kor. 7 – ter sprake komen. Een kerk die tegenover onze verseksualiseerde en op vluchtige relaties gebaseerde maatschappij met gezag wil spreken over Gods goede bedoelingen met het huwelijk, zal moeten laten zien dat het anders en beter kan. Niet door dogmatische krachtpatserij, maar door de Geest van Christus. Kijk voor hulp daarbij ook eens op www.marriagecourse.nl.