In Amsterdam is het een hele kunst om door de stad te wandelen zonder donateur te worden van een goed doel. Als student heb ik mij door zo’n goededoelen-vertegenwoordiger eens een vriendschap met de otter (foto) laten aanpraten. De otter had meer vrienden, verenigd in Stichting Vrienden van de Otter. Als ottervrienden ontvingen we regelmatig de otterbode. Inmiddels heb ik de vriendschap per brief beëindigd. Hopelijk is de otter niet al te zeer beledigd.

Misschien doet die Otterclub best goed werk. Maar toch, het voelde niet prettig om een vriendschap aangesmeerd te krijgen door een straatverkoper. Even tussen neus en lippen door, middenin het straatgeraas. Sindsdien ben ik op mijn hoede voor goededoelen-vertegenwoordigers.

Laatst stonden er meisjes bij het station grote groene appels uit te delen. Dat wilde ik wel, zo’n grote groene gratis appel. Dat mocht, maar of ik dan gelijk even een enquête over gezond eten wilde invullen. Want die appels delen ze natuurlijk niet zomaar uit.

Zomaar

Het Nederlands Dagblad berichtte pas over christenjongeren van de HGJB die hortensia’s planten tussen hondendrollen, snoepjes delen met Litouwers en meer van dat soort acties. Dat onder het motto: make a difference. Een mevrouw reageert verrast als een meisje haar een roos uitreikt. ‘Waarom krijg ik dit?’ vraagt ze. ‘Zomaar,’ zegt het meisje.

Zomaar. Zo worden, aldus het ND, door de HGJB-jongeren in rap tempo een handvol kleine acties verricht. De ene plakt op een brievenbus een papiertje met ‘postbode bedankt!’ en een andere raapt papiertjes op in een winkelstraat. Op de vraag waarom ze dat doen, volgt steevast: ‘Zomaar!’. ‘We vertellen mensen alleen meer als ze doorvragen.’

Zomaar dingen doen, dat maakt indruk in onze maatschappij. Een mooie manier om het bederf van egoïsme tegen te gaan, de cultuur van marketeers en praatjesmakers die niets ‘zomaar’ doen. Jezus riep ertoe op. ‘Laat uw licht schijnen voor de mensen opdat zij uw goede werken zien en uw Vader, die in de hemel is, verheerlijken.’