it christelijke hoek wordt er de laatste tijd regelmatig - en niet onterecht - op gewezen dat de islam als vredelievende religie een illusie is. Denk maar aan het lot van christenen in veel moslimlanden.

Als reactie hierop wordt ons uit islamitische hoek de gewelddadige geschiedenis van het christendom onder de neus gewreven. De Bijbel is tenslotte ook gebruikt om religieus geweld te rechtvaardigen.

Nu hoeven we ons niet aan te laten leunen dat de Bijbel gelovigen oproept tot geweld. De Bijbel kan misbruikt worden om geweld te rechtvaardigen, maar nergens zegt Jezus: ‘Neem je zwaard op en volg mij.' Integendeel.

Doortrapt

Toch wordt er wel de vinger op een zere plek gelegd. In de geschiedenis hadden Europeanen de Koran niet nodig om gewelddadig te zijn. Mensen waren doortrapt genoeg om oorlogen te durven voeren in de naam van Hem die zei ‘heb je vijanden lief'.

En het is die doortraptheid waar we ons echt zorgen om moeten maken. Een doortraptheid die van alle tijden en plaatsen is. Deels of voor een periode kan ze in toom gehouden worden door normen en waarden, maar ze kan maar op een manier uitgeroeid worden. De bekende moordenaar David had het er al over in Psalm 51 vers 12: 'Schep mij een rein hart, o God, en vernieuw in mijn binnenste een vaste geest.'

Eenzijdig

Laten we ons niet laten verleiden tot een eenzijdig wijzen naar de islam als bron van het kwaad. Als we daar te druk mee worden, kunnen we voorbij gaan aan het kwaad in onszelf. Laten we het ook niet allemaal verwachten van de politiek als het aankomt op beteugelen van geweld. Waar de invloed van de politiek ophoudt, kunnen christenen de weg wijzen naar de Vredevorst die echt mensen kan veranderen.