De psychologie worstelt met de maakbaarheid van de mens. Neuropsychologen en gedragsbiologen komen met steeds meer beweringen over de dominantie van de ‘dierlijke’ lagen in ons brein, waar we maar een beperkte invloed op hebben. Wat hebben pastoraat en psychologie - die uitgaan van beïnvloeding door taal, denken en Gods Geest - dan nog voor zin? Deze vraag kwam bij mij op toen ik onlangs een uitnodiging voor een serieus wetenschappelijk symposium voor therapeuten in de geestelijke gezondheidszorg las.

Doorredenerend over die nieuwe - meer dierlijke - visie op de mens werd in de symposiumfolder verder gesteld dat de mens ‘misschien ooit ten onrechte de kroon van de schepping heeft opgezet’ en dat die erkenning nu leidt tot een terugval in pure ‘consumptie en lethargie’. Dierlijk gedrag dus.

Psalm 8

Nadenkend hierover schoot Psalm 8 mij te binnen. Daar staat iets heel anders over de mens: ‘Wat is de mens, dat Gij zijner gedenkt, en het mensenkind, dat Gij naar hem omziet? Toch hebt Gij hem bijna goddelijk gemaakt, en hem met heerlijkheid en luister gekroond.’

Van die werkelijkheid is inderdaad weinig meer over. Dat moet je toegeven tegenover die mensen met de nieuwste psychologische inzichten. De oorzaak hiervan is echter niet dat wij ten onrechte de kroon dragen, maar dat wij hem zonder verbondenheid met God de Schepper zelf dachten te kunnen bezitten. Het zou mooi zijn als ook deze notie op dat symposium aan de orde kon komen. En zo niet, dan kan ieder mens die door Jezus God heeft leren kennen daarvan getuigen. Jezus zelf zegt over die kroon: ‘Ik kom spoedig; houd vast wat gij hebt, opdat niemand uw kroon neme’ (Openbaring 3:11).