Als je de verschrikkelijke aanslag, die rond de jaarwisseling in Alexandrië plaatsvond, op je in laat werken, dan ga je die Egyptische trambestuurder in Amsterdam wel wat beter begrijpen. Hij kan zich er niet bij neerleggen dat hij tijdens zijn werk geen kruisje mag dragen. Als zoveel Egyptische christenen is hij zijn land ontvlucht omdat ze als christenen voortdurend worden dwarsgezeten. En niet alleen dwarsgezeten. Het was een bittere jaarwisseling voor de Kopten in Alexandrië. Eenentwintig doden, tachtig gewonden.

En niet alleen in Egypte moesten christenen voor hun leven vrezen. De Assyrische christenen in Irak worden behalve in hun kerken ook in hun huizen aangevallen. De in Nederland wonende Syrisch-Orthodoxe christen Attiya Gamri schreef in het Nederlands Dagblad van 21 december een artikel onder de kop ‘Zwarte Kerst voor Assyrische christenen’. Ze gingen daar met kerst in het zwart naar de kerk om hun geliefden te herdenken die de afgelopen weken en maanden waren vermoord.

Toenemende druk

Geen kruisje mogen dragen is van een andere orde dan vermoord worden. Maar het is wel een actie in dezelfde richting. Een actie: anti-Christus. Langzaam maar zeker komen ook in Europa de vrijheden van christenen onder druk te staan. Het christelijk geloof en de christelijk moraal staan onder verdenking. De activiteiten van agressieve atheïsten sluiten hier naadloos aan bij de activiteiten van de agressieve Islam. Tegen Christus. De arm van de islam reikt veel verder dan alleen de islamitische landen.

In zijn commentaar wijst het Nederlands Dagblad vanmorgen op de recente bedreigingen van honderden Kopten in Zweden, Oostenrijk en Canada. Zij ontvingen de afgelopen weken bericht van de veiligheidsdiensten dat hun namen, adressen en zelfs foto’s voorkomen op jihadistische dodenlijsten. Zogenaamd omdat ze moslims willen bekeren. De bedreiging is zo reëel dat de Koptische kerk in het Zweedse Gotenburg de afgelopen week de diensten heeft afgelast.

Volharding

Wat moeten we met al deze berichten? Onze ogen er voor sluiten lijkt niet verstandig, of het moest zijn om te bidden. Te bidden voor onze broeders en zusters die voortdurend in levensgevaar verkeren en te bidden voor onszelf, dat we mogen stand houden. En bidden voor onze overheid. Tijdens de jaarwisseling lazen we Mattheus 24. Het komt er aan, of beter gezegd Hij komt eraan. Waakt en bidt.

Namens de redactie van Habakuk wens ik de lezers voor het nieuwe jaar veel Heil, zegen en volharding toe.