Veel christenen in Nederland leven in de vaste verwachting van een grote opwekking. Er is natuurlijk niets mis met hopen op en bidden voor een herleving, maar de aandacht voor de komende opwekking krijgt soms trekjes van een vlucht uit de werkelijkheid. Het doet me denken aan een psychisch zwakke jongen, die aan het afkicken was van drugs. Hij kreeg over zich geprofeteerd dat hij een groot evangelist zou worden. Dat zag hij wel zitten.

Had hij realistisch naar zichzelf gekeken, dan had hij geweten dat hij een lange, pijnlijke weg van herstel en groei had te gaan voor hij überhaupt een redelijk stabiel leven zou kunnen leiden. Binnen een veilige structuur zou hij wellicht op een bescheiden wijze anderen tot zegen kunnen zijn. Had hij zich op die taak gericht, dan was hij nu misschien een gewaardeerd lid van een gemeenschap. Helaas liep het slecht af met hem.

Reiniging

Door ons te richten op een opwekking, kunnen we met ons hoofd in de wolken gaan lopen in plaats van doen wat nu gebeuren moet. Als we in het licht van Gods woord kijken naar onszelf als Westerse kerk, dan zien we een pijnlijke weg voor ons van reiniging, herstel en geestelijke groei. Als we die weg gaan, kunnen we wellicht op bescheiden wijze ons land tot zegen zijn. Dan zal er misschien een tijd komen dat Nederlanders God zullen verheerlijken om de goede werken die ze ons zien doen. Een tijd waarover we achteraf kunnen zeggen: ‘Het was een opwekking.’