De afgelopen tijd moest de Belgische aartsbisschop André Léonard (foto) het nogal ontgelden in de media. Reden daarvoor waren uitspraken van de bisschop uit 2006 waarin Léonard een verband legt tussen homoseksualiteit en aids. De uitspraken kwamen naar buiten in een situatie dat de Rooms-katholieke kerk in België al stevig onder vuur lag vanwege langdurig verzwegen seksueel misbruik. Alles en iedereen viel over de bisschop heen. Met name de homobeweging sprak schande van een ‘ouderwetse en weinig pastorale benadering’.

Deze commotie maakte me nieuwsgierig naar wat Léonard nu precies gezegd had. Op Wikipedia vond ik het hele citaat. Afgezien van de filosofische term ‘immanente gerechtigheid’ - die kan misverstanden oproepen - vond ik daar geen stompzinnige of botte redenering. Hoogstens iets waar je het al of niet mee eens bent.

Oordeelt u zelf over wat Léonard zei. ‘Ik zie in deze epidemie (aids) dus geen straf, hoogstens een soort immanente gerechtigheid, een beetje zoals we op het ecologische vlak soms de rekening gepresenteerd krijgen voor wat we het milieu aandoen. Misschien wreekt ook de menselijke liefde zich soms als ze slecht behandeld wordt (...). Slecht omgaan met de fysieke natuur brengt haar ertoe ons op onze beurt slecht te behandelen en slecht omgaan met de diepere aard van de menselijke liefde mondt ten slotte altijd uit in catastrofes op alle niveaus.’

EO-commentator

Zelf zou ik het zo misschien niet gezegd hebben, maar er kan weinig misverstand bestaan over de kwalijke gevolgen van het schenden van natuurwetten, ook op het gebied van de seksualiteit. De echte discussie gaat in wezen om de vraag wat tot de natuur behoort en wat niet. Vorige week hoorde ik vaste EO-radiocommentator Ruard Ganzevoort zich mengen in het koor van Léonards critici. ‘Léonard zou zijn communicatiestrategie moeten aanpassen’, aldus Ganzevoort.

Authentiek?

Voor de EO-microfoon wilde hij waarschijnlijk niet zeggen dat Léonard nu eindelijk zijn ‘ouderwetse’ Bijbelse standpunten over seksualiteit eens op moest geven. Bijvoorbeeld in de richting waarin Ganzevoort dat zelf doet in zijn boek ‘Adam en Evert’. Daarin is niet langer Gods bedoeling met de schepping uitgangspunt, maar veel meer de eigen seksuele gevoelens en verlangens.

‘Wij leven (…) in een wereld waar het eigen gevoel bepalend is voor onze identiteit en de invulling van ons seksuele leven', schrijft Ganzevoort. Dat is authentiek en dat zou je volgens hem na moeten streven. Deze benadering miskent echter de rol van de zonde in het gevoelsleven en de seksualiteit. Spreekt Ganzevoort daarom liever over Adam en Evert?