Pedoseksuele schandalen blijven verontwaardiging oproepen. Maar, zoals we al eerder beargumenteerden in De Oogst, is onze samenleving in de eerste plaats hypocriet in haar veroordeling, omdat ze dit kwaad door de ‘zo volprezen’ seksuele revolutie zelf heeft opgeroepen. En in de tweede plaats is ze wreed, omdat de filosofie waarop ze die seksuele revolutie baseerde, de pedofiel elke hoop op verandering ontzegt.

De gevolgen hiervan zijn regelmatig in het nieuws. Een notoire pedoseksueel kan na ontslag uit de gevangenis nergens meer wonen. Zijn oorspronkelijke woonplaats weigert hem; andere plaatsen willen hem niet. Met als gevolg dat hij een zwervend bestaan leidt en ineens op een bungalowpark in Epe ontdekt wordt. ‘Hulpverleners’ klaagden dat hij zo niet in de gaten gehouden kan worden, noch bereikbaar is voor hulp. Maar bestaat er dan hulp? Kort daarop was er een soortgelijk geval. Een op non-actief gestelde pedoseksuele priester, zonder vaste woon- of verblijfplaats, werd opgepakt op een camping in Frankrijk na misbruik van een jongetje van twaalf dat daar verbleef (De Stentor, 1 oktober 2011).

Geen antwoord

De moderne menswetenschappen, de humanistische psychologie en de psychiatrie hebben geen antwoord voor deze mensen. In feite willen ze geen antwoord hebben. Dat gaat in tegen hun filosofie en mensbeeld: de mens is goed, er bestaan geen eeuwige waarden en normen en ieder heeft het recht om te leven naar de seksuele ‘geaardheid’ die men van de natuur heeft meegekregen. Het is een filosofie die geworteld is in de evolutieleer, die van de mens en zijn eigenschappen een toevallig product heeft gemaakt. Of – in geval van zogenaamde theïstische evolutie – op z’n best een moreel wezen dat per definitie nog steeds evolueert. Geen wonder dat allerlei vormen van onzedig en afwijkend seksueel gedrag en de afbraak van het huwelijk in toenemende mate worden geaccepteerd, zelfs in de christelijke kerk.

Normalisering

Een nieuwsbericht uit Amerika benadrukte deze verwording van het menselijk denken nogmaals duidelijk. De kop luidde: ‘Psychiaters proberen pedofiele perversie te de-stigmatiseren’. Het haalt een bericht aan van WorldNetDaily (22-08-11): ‘Terwijl een zeer controversiële campagne van dokters en psychiaters tracht te komen tot een normalisering van seksuele activiteiten tussen volwassenen en kinderen van bijna elke leeftijd, waarschuwt de belangrijkste onderzoeksexpert van een Amerikaans departement van justitie, gericht op onderzoek naar seksueel misbruik van kinderen, dat de pleiters in deze zaak dezelfde strategie volgen die met succes gebruikt was om homoseksualiteit tot een verplicht onderwerp voor kinderen op openbare scholen te maken.

Dr. Judith Reisman woonde recent een symposium bij die was georganiseerd door B4U-ACT, de belangengroep van ‘minor-attracted people’ (mensen die zich tot minderjarigen aangetrokken voelen). Deze groep heeft tot doel het verspreiden van ‘accurate informatie’ over het uitgangspunt dat pedofilie in wezen niets anders is dan een alternatieve seksuele oriëntatie. De sprekers op het symposium pleitten ervoor dat de APA (Vereniging van Amerikaanse Psychiaters) pedofilie verwijdert van de lijst van mentale stoornissen in haar Diagnostisch en Statistisch Handboek van Mentale Stoornissen. Reisman legde uit dat in de zeventiger jaren dezelfde strategie was gebruikt door homoseksuele activisten om ‘seksuele aantrekking tussen mensen van hetzelfde geslacht’ uit APA’s lijst van mentale stoornissen te verwijderen.’ (vert. HF; zie www.wayoflife.org, fbns@wayoflife.org). Dit leidde uiteindelijk tot de volkomen acceptatie van homoseksualiteit en tot verplichte indoctrinatie met dit denken via de openbare scholen.

Acceptatie

Het symposium werd opgeluisterd door bekende hoogleraren. Een van hen betoogde dat ‘diagnostische criteria voor mentale stoornissen niet gebaseerd mogen zijn op concepten van verdorvenheid of ondeugd, omdat zulke concepten onderworpen zijn aan veranderende sociale houdingen’. Met andere woorden: we zijn niet meer zo bekrompen als dat ouderwetse joods-christelijke waardensysteem, maar we zijn verder geëvolueerd. Volgens deze geleerde houdt de stigmatisering van pedofilie als ‘mentale stoornis of afwijking’, de medische en psychologische professie af van haar taak tot genezen. Met andere woorden: er bestaat geen therapeutische oplossing voor een pedofiel.

Een andere hoogleraar ‘pleitte voor acceptatie van en medeleven met mensen die zich tot minderjarigen aangetrokken voelen’. Maar juist het onthouden van echte hulp, van therapie, is een gebrek aan medeleven; het veroordeelt de pedofiel tot een permanente pariastatus. Het enige alternatief dat men bepleit is: beschouw het als normaal. Probleem opgelost.

Overeenkomst

Enkele zaken vallen op in dit bericht. In de eerste plaats de overeenkomst met de geschiedenis van acceptatie van homoseksualiteit als een natuurlijke vorm van seksueel gedrag. De argumenten die indertijd gebruikt werden, zowel vanuit de humanistische psychologie en psychiatrie als vanuit de samenleving, zijn één op één over te nemen voor pedofilie. Als je met een bepaalde seksuele ‘geaardheid’ geboren bent, dan is dat legitiem en is het onmogelijk om verandering te eisen en menselijk om te eisen dat je er niet naar leeft.

Er was een tijd dat homobelangengroeperingen en pedofielenclubs samen optrokken in hun strijd. Pedofielen mochten ooit meedoen in de Gay Parade. Veelbetekenend is dat de wereld van pedofilie vooral uit homo-pedofilie bestaat. Waarom zou iemand met een ‘aangeboren pedofiele geaardheid’ niet mogen bestaan en er niet naar mogen leven? Een samenleving gebaseerd op humanistische filosofieën en de evolutiegedachte heeft geen goed argument tégen zo’n stelling, behalve dat er kinderen bij betrokken zijn. Maar dat kan in die filosofie alleen een emotioneel bezwaar zijn. Het betreffende departement van justitie van de VS mag dan schrikken van bovengenoemde ontwikkeling, maar heeft haar eigen humanistische filosofie en jurisprudentie tegen zich. Ze zal die ontwikkeling uiteindelijk niet kunnen tegenhouden.

Strijd tegen God

Het tweede dat opvalt is dat er, net als indertijd bij homoseksualiteit, een belangengroep is met wetenschappelijke grootheden, die de zaak van acceptatie van pedofilie actief promoot. Er is in de samenleving nog veel weerstand, niet zozeer moreel, maar emotioneel, omdat ouders het terecht als een bedreiging voor hun kwetsbare kinderen ervaren. Maar omdat veel van diezelfde ouders dezelfde verdorven humanistische grondbeginselen aanhangen, elke moraal die hen niet past verwerpen en voor zichzelf onbeperkte seksuele vrijheid opeisen, hebben ze behalve emotie en geweld tegen pedofielen, weinig in te brengen tegen deze ontwikkeling.

De geschiedenis van de acceptatie van homoseksuele relaties zal zich herhalen in de acceptatie van pedoseksualiteit. Misschien gaat het langzamer en zullen er ongetwijfeld ‘ter bescherming van kinderen’ bepaalde ‘strenge’ regels gesteld worden. Maar omdat men ‘recht in de leer is’ en consistent in het destructieve humanistische denken, zal die acceptatie er uiteindelijk komen. Want het gaat niet om de wenselijkheid van pedoseksualiteit: het is vooral een strijd tegen God en Zijn geboden.

Dit artikel verscheen eerder in De Oogst (editie januari 2012), het maandblad van Tot Heil des Volks.